Kατηγορίες
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ Αναδημοσιεύσεις

ο εργοδότης στο βιβλιοπωλείο «Πρωτοπορία» πλήρωσε την πολύ μαγκιά του… και την πλήρωσε ακριβά

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΝΙΚΗ – ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ “ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ” ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΣΤΕΙ ΒΛΑΠΤΙΚΗ-ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ

Ως Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής βρισκόμαστε στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε τη θετική έκβαση μιας πολυετούς μάχης που δόθηκε στον κλάδο μας. Πρόκειται για την υπόθεση της αποζημίωσης απόλυσης για τη συνάδελφο Α.Σ. από το βιβλιοπωλείο “Πρωτοπορία”. Μια απόζημίωση την οποία η εργοδοσία του εν λόγω βιβλιοπωλείου αρνιόταν να καταβάλει, παραβλέποντας το γεγονός ότι η βλαπτική-εκδικητική μεταβολή στους όρους εργασίας της συναδέλφου ουσιαστικά (αλλά και νομικά) συνεπαγόταν απόλυση. Πρόκειται για μάχη που δόθηκε επί χρόνια με συνδικαλιστικούς και κινηματικούς όρους μέσα και έξω από το βιβλιοπωλείο, καθώς και στα δικαστήρια. Πρόκειται εντέλει για μια νικηφόρα μάχη που σημαίνει πολλά περισσότερα από ένα χρηματικό ποσό (το οποίο δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο βέβαια) τόσο για την ίδια την αγωνιζόμενη συνάδελφο όσο και για τον Σύλλογο αλλά και συνολικά για τους αγώνες του κόσμου της εργασίας.

Το ιστορικό της υπόθεσης:

Η όλη υπόθεση εξελίχθηκε κατά κύριο λόγο το 2016. Τότε η συνάδελφος συμπλήρωνε 13μισι χρόνια ως πωλήτρια στο βιβλιοπωλείο “Πρωτοπορία”, έχοντας πιο πριν δουλέψει και σε άλλους χώρους δουλειάς στον κλάδο μας. Η συνάδελφος ήταν επίσης ενεργό μέλος του Συλλόγου και για αρκετά χρόνια μέλος του Δ.Σ. Και βέβαια με την αξιοπρεπή και διεκδικητική στάση της μέσα στον χώρο δουλειάς της απέναντι στις πάμπολλες αντεργατικές πρακτικές της εργοδοσίας, του Τρικεριώτη και όσων βρίσκονται γύρω από αυτόν, είχε καταφέρει να προασπίσει τα ‒ολοένα συρρικνούμενα‒ εργασιακά δικαιώματα, παρακινώντας και άλλους/ες συναδέλφους της να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση και στεκόμενη αλληλέγγυα σε αυτούς/ές όταν αντιμετώπιζαν πρόβλημα με την εργοδοσία. Προφανώς και λόγω αυτής της στάσης της είχε να αντιμετωπίσει τη διαρκώς εντεινόμενη αγριότητα και εκδικητικότητα της εργοδοσίας, εξαιτίας της οποίας είχε καταστεί δυσχερής η εργασιακή της καθημερινότητα.

Έτσι, εντελώς μα εντελώς «τυχαία»(!), λίγο καιρό μετά τη λήξη της τυπικής προστασίας που παρέχει ο νόμος σε όσους/ες συμμετέχουν σε ΔΣ σωματείων, η εργοδοσία της “Πρωτοπορίας” μετακίνησε τη συνάδελφο από την πώληση στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο. Πιο συγκεκριμένα, τον Γενάρη του 2016 η εργοδοσία ανακοίνωσε προφορικά στη συνάδελφο ‒παρά τις εύλογες επιφυλάξεις και διαμαρτυρίες της‒ την ανάθεση καθηκόντων “ταξινόμησης” βιβλίων ανά ηλεκτρονική παραγγελία (εργασία κατά την οποία η εργαζόμενη έπρεπε να μένει όρθια και χωρίς σκαμπό, σκυφτή πάνω από έναν πάγκο για οκτώ ώρες, προκειμένου να ταξινομήσει και να τοποθετήσει σε ραφιέρες τα βιβλία ώστε να εκτελεστούν οι παραγγελίες). Η ενέργεια αυτή αποτέλεσε ξεκάθαρη βλαπτική (αλλά και εκδικητική) μεταβολή από μεριάς της εργοδοσίας σε βάρος της συναδέλφου. Και αυτό τόσο γιατί άλλαζαν ριζικά οι όροι και οι συνθήκες εργασίας σε σχέση με την ειδικότητα που είχε η συνάδελφος για 13μισι χρόνια (ειδικότητα που ήταν καταγεγραμμένη και στη σύμβαση εργασίας της), όσο και γιατί αυτές οι συνθήκες επιδείνωναν σοβαρά τα προβλήματα υγείας που ήδη αντιμετώπιζε (ορθοστατική υπόταση, ισχιαλγία) και για τα οποία είχε γνώση η εργοδοσία.

Για την όλη αυτή εξέλιξη η συνάδελφος είχε ενημερώσει έγκαιρα και τον Σύλλογο, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες του οποίου συζητήθηκε και σχεδιάστηκε ‒βάσει πάντοτε και της θέλησης της συναδέλφου, αλλά και της πολύτιμης συμβολής της δικηγόρου της‒ όλο το πλαίσιο της δράσης που ακολουθήθηκε.

Η συνάδελφος προσέφυγε και στην Επιθεώρηση Εργασίας. Όμως, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, η Επιθεώρηση «ένιψε τας χείρας της», δεν πήρε θέση και κάλεσε την εργαζόμενη να προσφύγει στα δικαστήρια. Ούτε τα ρατσιστικά και σεξιστικά σχόλια του εργοδότη κατά τη διάρκεια της συζήτησης ούτε η απαξίωση  προς την Επιθεώρηση τόσο προφορικά, όσο και γραπτά στο υπόμνημα που κατέθεσε ο εργοδότης συγκίνησαν τους επιθεωρητές! Παράλληλα, η συνάδελφος είχε κάνει καταγγελία στην Επιθεώρηση Ασφάλειας και Υγείας.

Ακόμα και μετά τη διενέργεια της εργατικής διαφοράς στην Επιθεώρηση η εργοδοσία συνέχισε την ίδια τακτική, διατηρώντας την εργαζόμενη στο πόστο του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου, επιχειρώντας προφανώς την ηθική, σωματική και ψυχολογική της εξόντωση, προκειμένου να εξωθηθεί σε οικειοθελή αποχώρηση.

Στις αρχές Μαΐου του 2016 η εργαζόμενη προχώρησε σε επίδοση εξωδίκου, καλώντας την εργοδοσία να την επαναφέρει στη θέση εργασίας της πωλήτριας στο φυσικό βιβλιοπωλείο, αλλιώς (σύμφωνα και με την εργατική νομοθεσία) θα είχε ουσιαστικά συντελεστεί καταγγελία της σύμβασης από μέρους του εργοδότη, ο οποίος σε τέτοια περίπτωση είναι υποχρεωμένος να πληρώσει την προβλεπόμενη αποζημίωση λόγω απόλυσης.

Η εργοδοσία βέβαια αρνήθηκε πεισματικά να καταβάλει την αποζημίωση. Αρχικά, έκανε «αντιπρόταση» να γίνει οικειοθελής αποχώρηση της εργαζόμενης «χάριν της δεκατριάχρονης συνεργασίας τους» και να της δώσει ελάχιστα χρήματα «ως δείγμα ευγνωμοσύνης» για τις υπηρεσίες της!!! Εν συνεχεία, ισχυριζόμενη πως δεν υπάρχει καμία βλαπτική μεταβολή και πως η εργαζόμενη επέδειξε απαράδεκτη και αντισυμβατική συμπεριφορά, δήλωσε πως θεωρεί αδικαιολόγητη την απουσία της και πως η εργαζόμενη έχει αποχωρήσει οικειοθελώς.

Την περίοδο αυτή ο Σύλλογός μας προχώρησε σε μια σειρά κινητοποιήσεις, προκειμένου να γίνει γνωστή στον κλάδο και συνολικά στο εργατικό κίνημα η υπόθεση και να πιεστεί η εργοδοσία. Οργανώθηκαν αρκετές παρεμβάσεις έξω από την “Πρωτοπορία” στις οποίες συμμετείχαν μέλη του Συλλόγου, καθώς και συνάδελφοι/ισσες από άλλα σωματεία, από εργατικές συλλογικότητες, από συνελεύσεις γειτονιάς και άλλες δυνάμεις του ταξικού-κοινωνικού κινήματος. Κατά τις παρεμβάσεις οι πελάτες ενημερώνονταν για τους λόγους της άδικης μεταχείρισης της συναδέλφου από τον εργοδότη της, με πολλούς από αυτούς να επιλέγουν σε ένδειξη αλληλεγγύης να μην μπουν στο κατάστημα. Παράλληλα, κολλήθηκαν αφίσες, αναρτήθηκαν πανό και μοιράστηκε η σχετική ανακοίνωση σε διάφορους χώρους εργασίας. Επίσης, εκδόθηκαν ψηφίσματα συμπαράστασης, ενώ αλληλέγγυοι/ες «βομβάρδιζαν» με μηνύματα διαμαρτυρίας το τηλέφωνο, το fax, αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της “Πρωτοπορίας”.

Παράλληλα, η συνάδελφος καταθέτει αγωγή, με τη δίκη αρχικά να ορίζεται για τον Φλεβάρη του 2017 και τελικά να γίνεται ‒λόγω της αναβολής που ζήτησε η εργοδοσία‒ τον Ιούνη του 2017. Έτσι προέκυψαν και δύο μαζικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων

Για την πρωτόδικη απόφαση:

Στα τέλη Σεπτέμβρη του 2017 ενημερωθήκαμε για την αρνητική για τη συνάδελφο πρωτόδικη απόφαση. Επρόκειτο για μια εξόφθαλμα φιλοεργοδοτική και αντεργατική απόφαση [βλ. Αναλυτική ανακοίνωση του Συλλόγου:https://bookworker.wordpress.com/2017/11/15/anakoinwsi-dikastiki-exelixi/] Ο δικαστής είχε αγνοήσει επιδεικτικά όλα τα επιχειρήματα και τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε στο δικαστήριο η συνάδελφος, την κατάθεση του μοναδικού φυσικού μάρτυρα της δίκης, που κατέθεσε υπέρ της, καθώς και τις ένορκες γραπτές καταθέσεις υπέρ της. Αντίθετα, έκρινε ως μόνη “αξιόπιστη” και “πειστική” την ένορκη κατάθεση της διευθύντριας της επιχείρησης(!) επισημαίνοντας μάλιστα ότι «η διευθύντρια δεν προσδοκά κάποιο έννομο όφελος από την έκβαση της δίκης»!

Επίσης, η εργοδοσία της “Πρωτοπορίας” προκειμένου να αποδείξει ότι η απολυμένη δεν αντιμετώπιζε θέματα υγείας, προσκόμισε στο δικαστήριο ιατρικό έγγραφο, το οποίο συνέταξε ο γιατρός της επιχείρησης 6 μήνες αφού είχε απολυθεί η συνάδελφος! Ο δικαστής… αγνόησε και πάλι όλα τα επίσημα ιατρικά έγγραφα που κατέθεσε η συνάδελφος. Τέλος, ο δικαστής προσέφερε απλόχερα και ηθική δικαίωση στον εργοδότη της “Πρωτοπορίας”, αφού με τρόπο παράτυπο αντιγράφει ακριβώς τα λόγια του στην απόφαση, όπως ότι «δεν έχει κάνει απολύσεις και μειώσεις μισθών σε καιρούς κρίσης», κάτι που σε κάθε περίπτωση καταρριπτόταν απ’ όσα κατατέθηκαν από την εργατική πλευρά με αποδείξεις (ονόματα απολυμένων συναδέλφων και ημερομηνίες απόλυσής τους). Όσο για τη συνδικαλιστική ιδιότητα της απολυμένης, ο δικαστής αποφάνθηκε με βεβαιότητα πως η εργοδοσία «δεν είχε καμία εμπάθεια» προς την εργαζόμενη… Και η απόφαση του δικαστηρίου καταλήγει να δικαιολογεί τη βλαπτική μεταβολή βάσει κάποιων προσχηματικών «οικονομοτεχνικών λόγων» που… εφευρέθηκαν.

Κάπως έτσι επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά ότι η δικαστική εξουσία στέκεται απροκάλυπτα αρωγός της εργοδοσίας. Είναι καταφανές πως ο κόσμος των αφεντικών μαζί με την κρατική και τη δικαστική εξουσία συντονίζονται στην ολομέτωπη επίθεσή τους ενάντια στην κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας, στοχεύοντας στην αποθάρρυνσή μας για κάθε αγώνα και διεκδίκηση. Ωστόσο, η συνάδελφος και ο Σύλλογος διατρανώσαμε ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν ήταν ικανή να κάμψει την αποφασιστικότητά μας και τον αγώνα μας για την κατάκτηση του δίκιου μας. Έτσι, τον Οκτώβρη του 2017 κατατέθηκε έφεση επί της πρωτόδικης απόφασης.

Η απόφαση του Εφετείου που δικαίωσε τη συνάδελφο:

Η συνεδρίαση για την εξέταση της έφεσης έγινε έναν χρόνο μετά την κατάθεσή της, τον Νοέμβρη του 2018, ενώ η απόφαση του Εφετείου μας έγινε γνωστή έπειτα από έναν χρόνο, τον Δεκέμβρη του 2019. Τον Ιούνη του 2020 η απόφαση γνωστοποιήθηκε στην εργοδοσία της “Πρωτοπορίας”, η οποία τελικά αναγκάστηκε (ώστε να αποφύγει και νέο κύκλο αντιδράσεων) να «συμμορφωθεί» και να καταβάλει στη συνάδελφο όλα όσα ορίζονταν!

Η απόφαση αυτή (σε αντίθεση με την πρωτόδικη απόφαση) αναγνώριζε αυτό που προβλεπόταν ούτως ή άλλως από την εργατική νομοθεσία, ότι η βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας ουσιαστικά (βάσει βέβαια και της επίσημης μη συμφωνίας της εργαζόμενης) συνιστούσε απόλυση. Έτσι, υποχρέωνε την εργοδοσία να καταβάλει άμεσα και στο ακέραιο την αποζημίωση απόλυσης στη συνάδελφο (ό,τι δικαιούταν για τα 13μισι χρόνια εργασίας της) καθώς και το οφειλόμενο επίδομα αδείας και την αποζημίωση αδείας για το 2016. Στα ποσά αυτά προστέθηκαν επιπλέον και οι νόμιμοι τόκοι όλων των χρόνων που πέρασαν (από την ημέρα της απόλυσης) με αποτέλεσμα το ποσό να αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Επίσης, το Εφετείο αναγνώρισε την προσβολή προσωπικότητας της συναδέλφου, την ηθική και επαγγελματική μείωση καθώς και τη βλάβη που υπέστη η υγεία της και ζήτησε να επιδικαστεί επιπλέον ποσό για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης. Τέλος, η απόφαση περιλάμβανε και την πληρωμή του συνόλου των δικαστικών εξόδων της συναδέλφου από την εργοδοσία. Μέσω της απόφασης αυτής αναγνωρίστηκαν και καυτηριάστηκαν επίσης διάφορες νομικές ακροβασίες στις οποίες είχε κινηθεί η πρωτόδικη απόφαση, όπως, π.χ., το να ληφθεί υπόψη η μαρτυρία μέλους της διοίκησης της εργοδότριας εταιρείας.

Παράλληλα, βάσει αυτής της απόφασης, η συνάδελφος έλαβε από τον ΟΑΕΔ το σύνολο όσων δικαιούνταν από τις δόσεις του επιδόματος ανεργίας και του επιδόματος μακροχρόνια ανέργων που δεν είχε λάβει ως τότε (καθώς η εργοδοσία δεν αποδεχόταν-αναγνώριζε την απόλυσή της).

Για τα όσα αναδεικνύονται μέσα από αυτόν τον αγώνα και την τελική δικαστική νίκη:

Κόντρα στο γενικά αποθαρρυντικό για τους αγώνες κλίμα της εποχής και κόντρα στη διάχυτη απαισιοδοξία ότι  δεν μπορούμε να πετύχουμε νίκες και να υπερασπιστούμε τα εργασιακά μας δικαιώματα και συμφέροντα, καθώς και την αξιοπρέπειά μας από τις όποιες προσβλητικές-επιθετικές πρακτικές της εργοδοσίας, η νίκη αυτή, πέρα από την όποια αισιοδοξία που μας δίνει, καταδεικνύει την αξία του να πιστεύουμε στο δίκιο μας και να αγωνιζόμαστε με κάθε μέσο ‒υπό τις όποιες συνθήκες‒ μέχρι τέλους για την κατάκτησή του.

Μια τέτοια διαπίστωση, πέρα από τη διαχρονική της αξία, έχει ιδιαίτερη σημασία για τη συγκεκριμένη εποχή κατά την οποία ξεκίνησε η μάχη αυτή. Καθώς τότε μεγάλο μέρος του κινήματος βίωνε κάποιου είδους απογοήτευση για τη στάση μιας κυβέρνησης, που, σύμφωνα με τις ελπίδες-αυταπάτες που είχαν καλλιεργηθεί, θα μπορούσε να είχε και φιλεργατικό χαρακτήρα. Μια απογοήτευση που σε μεγάλο βαθμό είχε οδηγήσει σε τάσεις παραίτησης, αποστράτευσης και έλλειψης πίστης στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες. Ωστόσο, όλη εκείνη την περίοδο (αλλά και πιο πριν, όταν «η ελπίδα ερχόταν»), χάρη βέβαια και στις αντιστάσεις που προέκυψαν από πλευράς μέρους των εργαζομένων, όπως αυτή της συναδέλφου στην “Πρωτοπορία” αλλά και βάσει της πάγιας πίστης του στους αγώνες και όχι στην όποια ενδεχόμενη εναλλακτική διαχείριση του συστήματος, ο Σύλλογός μας κατάφερε να σταθεί όρθιος! Να κρατήσει άσβεστη τη φλόγα του αγώνα και να αφήσει μια σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες που συνεχίζουμε έως σήμερα.

Η εξέλιξη της υπόθεσης κατέδειξε ότι το κλίμα απαισιοδοξίας το οποίο τροφοδοτείται από μια σειρά από ήττες που έχουμε βιώσει (και σε δικαστικό επίπεδο), δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει από το να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Η γενική παραδοχή ότι τα εργατικά δικαιώματα συρρικνώνονται διαρκώς (που προφανώς ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα), δεν πρέπει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν έχει νόημα να αναζητούμε τι δικαιούμαστε βάσει νόμου ως εργαζόμενοι και να το διεκδικούμε. Αντίθετα, είναι πολύ κρίσιμο να γνωρίζουμε κάθε διάταξη της νομοθεσίας που μας αφορά και να μην αφήνουμε κανένα περιθώριο στα αφεντικά να  καταστρατηγούν τα δικαιώματά μας. Βασικό βέβαια στοίχημα είναι και το να αγωνιζόμαστε παράλληλα και για την επέκταση των δικαιωμάτων αυτών.

Το ότι η δικαίωση ήρθε τελικά από τα δικαστήρια δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να μας οδηγεί σε συμπεράσματα περί αναποτελεσματικότητας της συνδικαλιστικής-κινηματικής δράσης. Το βασικό (αλλά και προνομιακό για εμάς) πεδίο της μάχης είναι μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς. Εκεί συναντιόμαστε με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας, εκεί χτίζουμε σχέσεις συναδελφικότητας και ταξικής αλληλεγγύης, εκεί επιδιώκουμε την ευθεία και συλλογική αντιπαράθεση με τους εργοδότες πιέζοντας για την επικράτηση του δίκιου μας. Δεν είναι τυχαία η μανιώδης επιδίωξη κράτους και αφεντικών για καταστρατήγηση του δικαιώματος στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία. Το βασικό στοίχημα είναι να καταφέρουμε να πετυχαίνουμε στο πεδίο αυτό τις όποιες νίκες μας, μέσα από αγώνες που δίνουμε με τους δικούς μας όρους. Να μην περιμένουμε εξαρχής τη δικαίωση από μια «δικαιοσύνη» που, όπως είδαμε και στην πρωτόδικη εκδίκαση, μπορεί να είναι τόσο «τυφλή», ώστε να παραβλέπει τα δικαιώματα των εργαζομένων και την επίθεση που δέχονται από τους εργοδότες τους και ταυτόχρονα να είναι έτοιμη να προασπίσει τα συμφέροντα του κόσμου των αφεντικών, ακόμα και όταν αποδεικνύεται ξεκάθαρα το δίκιο της εργατικής πλευράς. Μια άλλη παράμετρος που δεν μπορούμε να παραβλέπουμε είναι το συχνά δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος που συνιστά η δικαστική οδός καθώς και η πολύ χρονοβόρα διαδικασία για να εκδικαστεί και να τελεσιδικήσει η όποια απόφαση.

Επιπλέον, η μάχη αυτή δόθηκε σε έναν από τους λεγόμενους «δύσκολους εργασιακούς χώρους» του κλάδου μας και απέναντι σε μια σκληρή και αδίστακτη εργοδοσία, που έχει την πεποίθηση ότι, όχι μόνο μπορεί να καταπατά την αξιοπρέπεια των εργαζομένων της, αλλά και ότι μπορεί να προσπερνά και τους ίδιους τους νόμους.

Από την άλλη όμως η “Πρωτοπορία” συνιστά έναν εργασιακό χώρο όπου κατά το παρελθόν έχουν δοθεί εμβληματικοί και τελικά επιτυχείς αγώνες ενάντια σε απολύσεις και στην εργοδοτική αδιαλλαξία. Αγώνες που έχουν αφήσει σημαντική παρακαταθήκη και η υπενθύμισή τους (αλλά κυρίως το ενδεχόμενο επανάληψής τους) συνιστά ουσιαστική απειλή για τον Τρικεριώτη, αλλά και για το σύνολο των αφεντικών στον κλάδο του βιβλίου.

Συνεχίζοντας την παράθεση κάποιων σημείων του αγώνα αυτού δεν μπορούμε παρά να αναφερθούμε στο ζήτημα της αλληλεγγύης και της συναδελφικότητας μεταξύ των εργαζομένων. Δυστυχώς, στον αγώνα αυτό η συνάδελφος δεν βρήκε καμία ουσιαστική στήριξη από όσους και όσες εργάζονταν την περίοδο εκείνη στην εν λόγω εταιρεία, παρά μόνο κάποια ελάχιστη ίσως στήριξη από ένα πολύ μικρό μέρος αυτών. Μάλιστα, για μια ακόμα φορά βρεθήκαμε απέναντι στην ιδιαίτερα προβληματική περίπτωση όπου εργαζόμενοι έχουν υπογράψει ένορκες γραπτές καταθέσεις εναντίον συναδέλφου τους. Για άλλη μια φορά είδαμε «συναδέλφους» να επιλέγουν να βάλουν πλάτες στην αυθαιρεσία του αφεντικού τους. Μέσα στη χαοτική, αντεργατική πραγματικότητα που βιώνουμε και με το φόβο της ανεργίας συνεχώς από πάνω μας, είναι κατανοητή ‒ως έναν βαθμό βέβαια‒ η διστακτικότητα των εργαζομένων να εκδηλώνουν ανοιχτά την αλληλεγγύη τους. Η κατάφωρα όμως εχθρική στάση που επιδεικνύουν συνάδελφοι προς συνάδελφο, καταθέτοντας ψεύδη στα δικαστήρια πίσω από την ασφάλεια μιας γραπτής μαρτυρίας, γνωρίζοντας ότι δεν θα εξεταστούν από κανέναν για τα ψέματα που γράφουν και μη έχοντας άλλον ουσιαστικό λόγο εκτός από την ελπίδα να εξασφαλίσουν την εύνοια του αφεντικού, είναι στάση απαράδεκτη που δυστυχώς δεν χαρακτηρίζει κάποιον μόνο ως εργαζόμενο αλλά και ως άνθρωπο. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη στάση αναξιοπρέπειας, η οποία επιπλέον έρχεται να τροφοδοτήσει την εργοδοτική αυθαιρεσία και αλαζονεία.

Ο αγώνας που δόθηκε στην «Πρωτοπορία» είχε με κάποιο τρόπο στο επίκεντρό του μια συνάδελφο που, πέρα από την πολυετή παρουσία της στον κλάδο του βιβλίου, υπήρξε βασικό κομμάτι των αγώνων του Συλλόγου μας. Η στήριξή της στον αγώνα αυτό ήταν δεδομένη για όλους/ες εμάς που γνωρίζαμε την αγωνιστική και συναδελφική στάση της και είχαμε δώσει μια σειρά από αγώνες μαζί της. Ωστόσο, είναι κρίσιμο να γίνει σαφές σε κάθε συνάδελφο στην «Πρωτοπορία» και σε κάθε άλλο χώρο δουλειάς ότι είναι δεδομένη η στήριξη του Συλλόγου προς κάθε συνάδελφο. Προς κάθε συνάδελφο που βιώνει κάθε είδους εργοδοτική εκμετάλλευση και αδικία. Προς κάθε συνάδελφο, παλιό ή νεότερο, με μικρή ή και καθόλου εμπλοκή στη ζωή του Συλλόγου ως σήμερα. Προς κάθε συνάδελφο που επιθυμεί να ακολουθήσει τον δρόμο της συλλογικής και οργανωμένης από τα κάτω αντίστασης. Έτσι και μέσα από αυτό το κείμενο θα θέλαμε να απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους και όλες τις εργαζόμενες του κλάδου μας να έρθουν σε επικοινωνία με τον Σύλλογο, να γίνουν μέλη του, να συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες του, να είναι ενήμεροι για τα δικαιώματά τους και να αγωνιστούμε όλοι/ες μαζί.

Αναφερόμενοι/ες σε αυτή τη φάση στον αγώνα αυτό, είμαστε στην προνομιακή θέση να μιλάμε με όρους νίκης! Ωστόσο, είναι πολύ κρίσιμο να σημειώσουμε ότι κάποια από τα συμπεράσματά μας θα είχαν ισχύ ακόμα και σε περίπτωση που η «δικαιοσύνη» θα έπαιρνε και σε δεύτερο βαθμό θέση στήριξης της εργοδοσίας. Καθώς, όσο και αν μετράει σημαντικά το αποτέλεσμα του αγώνα και η ηθική και οικονομική δικαίωση της συναδέλφου, έχει μεγάλη αξία και ο ίδιος ο αγώνας που δώσαμε.

Επρόκειτο για μια μάχη-νίκη πρώτα και κύρια της ίδιας της συναδέλφου, που σε συνέχεια της σταθερής αγωνιστικής στάσης της στον κλάδο, έδωσε ακόμα έναν σημαντικό αγώνα και τελικά δικαιώθηκε για την επιλογή της. Ωστόσο, αποτέλεσε καιμια σημαντική μάχη-νίκη για όλο τον Σύλλογο. Μάλιστα, είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτή ως μια κρίσιμη νίκη για όλους τους εργαζόμενους/ες του κλάδου, ως μια σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες που συνεχίζουμε και είναι στο χέρι μας να τους δυναμώσουμε. Και βέβαια υπήρξε μια μάχη-νίκη για όλους/ες όσους/ες συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες και στήριξαν με κάθε τρόπο τη συνάδελφο.

Επαναλαμβάνοντας όσα είχαμε εκφράσει και μέσα από τις ανακοινώσεις μας στο πλαίσιο αυτού του αγώνα, σημειώνουμε εμφατικά ότι δεν πρόκειται να αποδεχτούμε ουδέποτε όποιος/α αντιστέκεται και υπερασπίζεται τα εργατικά συμφέροντα να δέχεται βλαπτικές μεταβολές στην εργασία του/της και να γίνεται αποδέκτης εκδικητικότητας από τους εργοδότες. Επίσης, ότι δεν θα αφήσουμε ποτέ καμία συνάδελφο και κανέναν συνάδελφο μόνους τους να αντιμετωπίσουν τις εργοδοτικές επιθέσεις και αυθαιρεσίες.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Λόντου 6, Εξάρχεια – Αθήνα | 210-3820537 & 6980182255 | sylyp_vivliou@yahoo.gr | bookworker.wordpress.com

Ενημέρωσηγια την όλη εξέλιξη του αγώνα από το blog μας: https://bookworker.wordpress.com/category/prwtoporia_apozimiwsi/

Kατηγορίες
αναλύσεις εκδηλώσεις

από την εκδήλωση μας στο πάρκο Ναυαρίνου

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΤΣΙ: ΟΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Παρακάτω μπορείται να παρακολουθήσετε τις εισηγήσεις των καλεσμένων και τις παρεμβάσεις των παρεβρισκόμενων. Ευχαριστούμε θερμά την ΕΟΣ για την βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης.

Η εισήγηση του εγχειρήματος Αντίθεση, για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας, του χρήματος και του κράτους -για τον κομμουνισμό που εκ μέρους τους παρουσίασε ο Γιάννης Χαμόδρακας δεν καταγράφηκε σε βίντεο. Παραθέτουμε την γραπτή μορφή της.

Οι εισηγήσεις του Βασίλη Μηνακάκη του Γιωργου Λιερού, οι παρεμβάσεις του ακροαρητηρίου και οι δευτερολογίες των εισηγητών

Το βίντεο είναι χωρισμένο σε 4 μέρη. Πατώντας πάνω δεξιά μπορείτε να παρακολουθήσετε όποιο μέρος της εκδήλωσης θέλετε

Η Εισήγηση της Αντίθεσης

Εισήγηση

Καλησπέρα. Καταρχάς να ευχαριστήσω τους Συνάδελφους σε Αργή Κίνηση και τις Εκδόσεις των Συναδέλφων για την πρόσκληση που μας έκαναν, δίνοντας μας την ευκαιρία να παρουσιάσουμε τις σκέψεις μας γύρω από την τρέχουσα κρίση. Όσα θα πω σήμερα δεν είναι προσωπικές μου θέσεις, αλλά θέσεις που έχουμε επεξεργαστεί από κοινού στο εγχείρημα Αντίθεση, στο οποίο συμμετέχω.

Θα ξεκινήσω από το ερώτημα «τι ζωή και σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε», το οποίο θέτει η σημερινή εκδήλωση και θα πω ότι απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα μπορεί να δοθεί μόνο μέσα στους αγώνες εναντίον της σημερινής κοινωνίας, μέσα στο πραγματικό κίνημα για την κατάργηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων. Από αυτή την άποψη, ένα βιβλίο, ένα κείμενο ή τα λόγια που εκφέρει ένας ομιλητής δεν μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω από μια στιγμή και, στην καλύτερη περίπτωση, μια αποκρυστάλλωση αυτής της συγκρουσιακής και αντιφατικής κοινωνικής κίνησης. Είναι, ωστόσο, ενδεχομένως δυνατό να σκιαγραφήσουμε το πεδίο αυτής της ταξικής σύγκρουσης και τα διακυβεύματά της.

Η αναπαραγωγή και διαιώνιση αυτού του κόσμου γίνεται μόνο μέσω της πραγμοποίησης, της κατεξουσίασης και της λεηλασίας από το κεφάλαιο, αφενός των ζωντανών παραγωγών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και, αφετέρου, της μη-ανθρώπινης φύσης ως αυτοτελούς δύναμης. Το ίδιο το ξέσπασμα της πανδημίας είναι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποτέλεσμα της καπιταλιστικής λεηλασίας της άγριας ζωής. Η ανθρώπινη ζωτική δραστηριότητα, η ανθρώπινη ζωή στο σύνολό της, υποτάσσεται στο δημιούργημά της που αυτονομείται και την εξουσιάζει, το κεφαλαίο, την αυτό-κινούμενη ζωή του νεκρού, όπως προσδιόριζε ο Χέγκελ το χρήμα. Η αέναη και όλο και πιο διευρυμένη συσσώρευση αξίας, η οποία επεκτείνεται σε όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης ύπαρξης και σε όλους τους πόρους και τις δυνάμεις της φύσης αποτελεί σε αυτή την κοινωνία αυτοσκοπό. Ο θάνατος, η νεκρή εργασία, κυριαρχεί και διαμορφώνει μέσα στον καπιταλιστικό κόσμο τη ζωή, τη δραστηριότητα των ζωντανών ανθρώπων στο σύνολό της και εμποδίζει την ανάπτυξη των δυνατοτήτων της – των δυνατοτήτων του κάθε ατόμου.

Το περιεχόμενο της καπιταλιστικής βιοπολιτικής που ασκούν τα κράτη και οι υπερεθνικοί πολιτικοί οργανισμοί του κεφαλαίου είναι ακριβώς η διαχείριση και η προσαρμογή της ζωής στις απαιτήσεις της συσσώρευσης του κεφαλαίου και υπ’ αυτή την έννοια περιλαμβάνει τόσο μέτρα προστασίας της εργασιακής δύναμης –του πιο πολύτιμου εμπορεύματος για το κεφάλαιο, καθώς είναι το μόνο που παράγει αξία– όσο και μέτρα ελέγχου, πειθάρχησης και περιορισμού της ελευθερίας κίνησης αυτού του εμπορεύματος. Όσοι μιλούν για περιορισμό της ελευθερίας από το lockdown που επιβλήθηκε όταν ξέσπασε η πανδημία, έχουν εν μέρει δίκιο, αλλά ξεχνούν να αναφέρουν ότι η ελευθερία του ατόμου στην καπιταλιστική κοινωνία είναι απλώς τυπική και σαφώς περιορισμένη. Οι άνθρωποι δεν επιλέγουν ελεύθερα και συνειδητά κάθε πρωί και μετά από ώριμη σκέψη να υποταχθούν και να πάνε στη δουλειά. Είναι εξαναγκασμένοι να το κάνουν για να επιβιώσουν.

Ακριβώς λόγω της κρυφής ή φανερής βίας που βρίσκεται στη βάση της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας και δεδομένης της διαρκούς πάλης ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους προλετάριους τόσο γύρω από το βαθμό της εκμετάλλευσης όσο και γύρω από τη διαρκή άρνηση των προλετάριων να υποβιβαστούν σε απλά εξαρτήματα της καπιταλιστικής μηχανής, η κρατική πολιτική δεν μεριμνά μόνο για την προσαρμογή της εργασιακής δύναμης στο κεφάλαιο και τη μείωση του κόστους αναπαραγωγής της αλλά και για τη νομιμοποίηση του κράτους και της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η ιατρική και οι υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους, ευρύτερα, διαπερνώνται από αυτή την αντίφαση ανάμεσα στον στόχο της συσσώρευσης και τον στόχο της νομιμοποίησης. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή της πολιτικής μορφής που εξασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου επί της εργασίας. Το συγκεκριμένο περιεχόμενο και η μορφή αυτών των λειτουργιών δεν καθορίζεται αυθαίρετα από τους καπιταλιστές ή την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά από τη διαρκή κοινωνική και ταξική σύγκρουση.

Η πανδημία είναι ένα σημείο καμπής στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού του 21ου αιώνα κατά το οποίο συμπυκνώνονται, εκφράζονται και επιταχύνονται –με εκρηκτικό τρόπο– οι προϋπάρχουσες δυναμικές και αντιφάσεις των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων. Η πανδημία αφαιρεί υπό μια έννοια τη μάσκα που κρύβει το πραγματικό περιεχόμενο της καπιταλιστικής κοινωνίας σε όλη τη χυδαία σκληρότητά του. Η εξουσία του κεφαλαίου αποκαλύπτεται σαν αυτό που είναι, σαν εξουσία του θανάτου πάνω στη ζωή: οι περιττοί πια για το κεφάλαιο ηλικιωμένοι που βρίσκονται στα γηροκομεία πεθαίνουν κατά χιλιάδες, οι κρατούμενοι στις φυλακές και οι μετανάστες στα κέντρα κράτησης και υποδοχής, κομμάτι του σταθεροποιημένου πλεονάζοντος για το κεφάλαιο πληθυσμού, χάνουν τις λιγοστές επαφές που είχαν με τον έξω κόσμο και επιβιώνουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια και στα καταστήματα εργάζονται πιο εντατικά και για περισσότερες ώρες χωρίς στοιχειώδη μέτρα προστασίας και χωρίς να λαμβάνουν τις νόμιμες άδειες, όσοι μένουν χωρίς δουλειά λαμβάνουν ένα πενιχρό επίδομα χαμηλότερο ακόμα κι απ’ τον κατώτατο μισθό, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία στερούνται στοιχειωδών μέτρων προστασίας ενώ δεν γίνεται καμία μόνιμη πρόσληψη προσωπικού, και ο κατάλογος συνεχίζει ατελείωτος. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για να προωθήσει την περαιτέρω απορρύθμιση του «εργατικού δικαίου» (δηλαδή του δικαίου εκμετάλλευσης της εργασίας) ως προς τις απολύσεις, τις υπερωρίες, τις αποζημιώσεις, τις βάρδιες, την επιβολή της τηλεργασίας, τις συμβάσεις κ.ο.κ.

Από την άλλη μεριά, τα περισσότερα κράτη στον κόσμο επιχείρησαν να εξασφαλίσουν τόσο τη δική τους νομιμοποίηση όσο και τη νομιμοποίηση του καπιταλιστικού συστήματος εν γένει, με την υιοθέτηση μέτρων περιορισμού της διάδοσης του ιού. Το έπραξαν αυτό αρχικά, διότι η ανεξέλεγκτη διάδοση του ιού θα είχε ως αποτέλεσμα να νοσήσει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων. Ο μεγάλος αριθμός ασθενών θα οδηγούσε στην κατάρρευση του συστήματος υγείας, το οποίο στις περισσότερες χώρες είναι υποχρηματοδοτημένο και διαλυμένο, πράγμα που με τη σειρά του θα προκαλούσε αλυσιδωτή αντίδραση και ακόμα μεγαλύτερο αριθμό θανάτων. Επομένως, μια τέτοια εξέλιξη θα ρίσκαρε την πυροδότηση ανεξέλεγκτων κοινωνικών αντιδράσεων που θα μπορούσαν να αποκτήσουν ταξικό και αντικρατικό χαρακτήρα ή, στη χειρότερη περίπτωση για μας, χαρακτήρα ενδοταξικής σύγκρουσης ρατσιστικού/ατομικιστικού τύπου. Κατ’ αυτό τον τρόπο, θα μπορούσε να προκληθεί ανεξέλεγκτη διάρρηξη των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και απονομιμοποίηση του κράτους και των θεσμών. Γι’ αυτόν τον λόγο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τα κράτη ανά τον κόσμο επέλεξαν αρχικά να διακόψουν τα ίδια ένα σημαντικό μέρος των παραγωγικών δραστηριοτήτων και να επιβάλλουν περιορισμούς στην κυκλοφορία του πληθυσμού και τις συναθροίσεις.

Η εν λόγω απόπειρα να αποφευχθεί η απονομιμοποίηση κράτους και κεφαλαίου επιχείρησε ταυτόχρονα να αποτρέψει τη συνάντηση και τη συγκρότηση του ταξικού υποκειμένου στον δρόμο. Ο περιορισμός της κυκλοφορίας και των συναθροίσεων επιβλήθηκε μέσω μέτρων καταστολής και επιτήρησης, των οποίων η αυστηρότητα διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα και από μια προπαγανδιστική εκστρατεία που επιχείρησε να κατασκευάσει αποδιοπομπαίους τράγους και τη φιγούρα του «αντικοινωνικού ατόμου» στα οποία το κράτος επιδιώκει να μετακυλίσει την ευθύνη.

Επομένως, εντοπίζουμε τέσσερις βασικούς στόχους των lockdown και, συνολικότερα, της πολιτικής και της προπαγάνδας των περισσότερων κρατών στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο:

  1. Πρώτον και κύριον, όπως είπαμε, το lockdown επιβλήθηκε προκειμένου να περιοριστεί η μετάδοση της νόσου ώστε να αποφευχθεί η απονομιμοποίηση του κράτους. Περιορίστηκαν κατά βάση οι μετακινήσεις που έχουν δευτερεύοντα ρόλο στην αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κοινωνίας και των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι ένα μεγάλο κομμάτι της παραγωγής και των μεταφορών έπρεπε να συνεχίσει να λειτουργεί ώστε να αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση της εν λόγω αναπαραγωγής. Παρόλα αυτά δεν αποφεύχθηκε το πάγωμα καίριων τμημάτων της οικονομίας και το μπλοκάρισμα παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων. Το κύκλωμα της καπιταλιστικής συσσώρευσης διαρρήχθηκε προσωρινά σε αρκετά σημεία.
  2. Ένας δεύτερος στόχος ήταν η μετακύλιση της ευθύνης από το κράτος και το κεφάλαιο στο άτομο και η προώθηση της ιδεολογίας της ατομικής ευθύνης. Συγκεκριμένα,επιχειρήθηκε η κατασκευή της φιγούρας του αντικοινωνικού ατόμου – αποδιοπομπαίου τράγου προκειμένου να επιρριφθούν σε αυτό οι ευθύνες αν η εξέλιξη της εξάπλωσης της νόσου δεν είναι καλή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται να απαλλαχθεί το κράτος από την ευθύνη για την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση του συστήματος υγείας που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της μείωσης του κοινωνικού μισθού αλλά και για την απροθυμία του να το ενισχύσει οικονομικά ακόμα και την τελευταία στιγμή. Η βασική κατεύθυνση της μείωσης του άμεσου και του έμμεσου μισθού δεν θίχτηκε σε καμία περίπτωση. Αντιστοίχως, επιχειρήθηκε η απαλλαγή των καπιταλιστικών επιχειρήσεων από την ευθύνη για τα απολύτως πλημμελή μέτρα προστασίας των εργαζομένων από τη μετάδοση του ιού αλλά και του καπιταλιστικού συστήματος εν γένει ως πραγματικής πηγής της πανδημίας.
  3. Κρίσιμη ήταν επίσης η αναπαραγωγή του διαχωρισμού και της ατομικοποίησης του πληθυσμού. Βασική και διαρκής λειτουργία του κράτους είναι η ατομικοποίηση του πληθυσμού και η αλλοτριωμένη συλλογικοποίησή του (βάσει εθνικότητας, επαγγελματικής κατηγορίας, ιδιότητας του πολίτη κ.ο.κ.). Το κράτος του κεφαλαίου οφείλει να εμποδίζει προληπτικά την πιθανότητα συγκρότησης της τάξης ως συλλογικού υποκειμένου άρνησης των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, κατά την προηγούμενη χρονική περίοδο επιδιώχθηκε η παρεμπόδιση της ανάπτυξης ταξικών αγώνων γύρω από τις συνέπειες της πανδημίας για την ικανοποίηση των προλεταριακών αναγκών. Επιπλέον, μέσα από την πολιτική αποκλεισμού και έκθεσης στον κίνδυνο του θανάτου των προσφύγων/μεταναστών στα κέντρα κράτησης και των κρατούμενων στις φυλακές εμπεδώθηκαν και ενισχύθηκαν περαιτέρω οι υπαρκτοί διαχωρισμοί εντός του προλεταριάτου. Στην Ελλάδα οι αγώνες ήταν σε γενικές γραμμές περιορισμένοι, με σημαντικές εξαιρέσεις τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, τον αγώνα των φοιτητών στις εστίες, τις κινητοποιήσεις σε ορισμένα τηλεφωνικά κέντρα και τους αγώνες των μεταναστών και προσφύγων στα κέντρα κράτησης. Σε παγκόσμιο επίπεδο ξέσπασαν ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες, των οποίων η δυναμική και η διάρκεια διαφοροποιήθηκε από χώρα σε χώρα.
  4. Ο τελευταίος και ευρύτερος στόχος που εντοπίζουμε ήταν η ενίσχυση της ιδεολογίας περί του κράτους ως εγγυητή του κοινού καλού και του δημόσιου συμφέροντος. Σε μια κοινωνία διαχωρισμένων ατόμων και οικογενειών το κράτος εμφανίζεται ως ο μόνος εγγυητής της ζωής του πληθυσμού καθώς τα άτομα εμφανίζονται ως ανεύθυνα και ιδιοτελή. Το κράτος επιχειρεί να επιβεβαιώσει την ουσία του ως «απατηλής κοινότητας» των διαχωρισμένων ατόμων. Στον βαθμό που δεν σχηματίζονται σχέσεις ταξικής αλληλεγγύης και αγώνα, η εν λόγω κοινωνική μορφή του ατόμου ως διαχωρισμένου και ιδιοτελούς έχει πραγματική ύπαρξη και σε αυτή τη βάση είναι παράγοντας νομιμοποίησης του κράτους στον πληθυσμό.

Πρέπει βέβαια να τονίσουμε σε αυτό το σημείο ότι ο περισσότερος κόσμος δεν επέλεξε να κλειστεί στο σπίτι του κατά την περίοδο του lockdown γιατί εμπέδωσε την κρατική ιδεολογία περί του κράτους ως προστάτη και εγγυητή του κοινού καλού ή γιατί φοβήθηκε τα πρόστιμα και την καταστολή. Μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού έχει επίγνωση της άθλιας κατάστασης του συστήματος υγείας, μετά από χρόνια περικοπών, δεν έχει καμία εμπιστοσύνη σε κράτος και καπιταλιστές, και αντιλήφθηκε ότι αν αρρωστήσει θα θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο. Παρά τις καταγγελίες για την υποτιθέμενη υποταγή του πληθυσμού που εκτοξεύθηκαν από γνωστές και μη εξαιρετέες πολιτικές μπάντες οι άνθρωποι δεν έχουν υποβιβασθεί απολύτως στην κατάσταση του αντικειμένου ή του θεατή. Συνεχίζουν να διαθέτουν υποκειμενικότητα. Ο περισσότερος κόσμος που μπορούσε να το κάνει έμεινε στο σπίτι του για να προστατεύσει τον εαυτό του και τους οικείους του. Το ίδιο ισχύει και για τον κόσμο του ανταγωνιστικού κινήματος: δεν περιόρισε τις δραστηριότητές του επειδή υποτάχθηκε στο κράτος αλλά διότι έκρινε ως βασικότερη προτεραιότητα και ανάγκη την προστασία της ζωής, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Η αδυναμία συγκρότησης του ταξικού υποκειμένου και διεξαγωγής αγώνων ενάντια στην περαιτέρω υποτίμηση της τάξης από το κεφάλαιο και το κράτος κατά τη διάρκεια της πανδημίας δεν οφείλεται στο lockdown αλλά σε βαθύτερες ιστορικές αιτίες. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα βρισκόταν ούτως ή άλλως σε μεγάλη ύφεση. Όταν η σύγκρουση ανάμεσα στους προλετάριους και το κεφαλαίο και το κράτος οξύνθηκε, όπως λ.χ. στις απεργίες στα εργοστάσια της Β. Ευρώπης γύρω από την έλλειψη μέτρων προστασίας ή στις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα νοσοκομεία στη Γαλλία, το lockdown δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση να αποτρέψει τον αγώνα. Επομένως, το ηθικό δίλημμα περί του σπασίματος του lockdown που ορισμένοι επικαλούνται είναι ψευδές. Δεν είναι ζήτημα ηθικής επιλογής μιας πολιτικής συλλογικότητας ή ενός πολιτικού χώρου αλλά προϊόν των αναγκών και του ταξικού συσχετισμού δύναμης στη συγκεκριμένη συγκυρία. Απέναντι στις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και αυτοεπιβεβαίωσης των επίδοξων πρωτοποριών τίθεται η ικανότητα αναγνώρισης, ανάληψης πρωτοβουλιών, συμμετοχής και συμβολής στο πραγματικό προλεταριακό κίνημα που ξεπερνάει κάθε διαχωρισμένη πολιτική οργάνωση.

Επιστρέφοντας στον αντίθετο πόλο της καπιταλιστικής σχέσης, όπως είπαμε η νομιμοποίηση είναι μόνο μία από τις λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους. Η άλλη είναι η εξασφάλιση και προώθηση της συσσώρευσης. Και ως προς αυτή την πλευρά φαίνεται ότι η καραντίνα ήταν καταστροφική. Στην Ελλάδα η ύφεση προβλέπεται να αγγίξει το 9.7%, ενώ τα αντίστοιχα μεγέθη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ είναι εξίσου μεγάλα. Παρότι αυτή η εικόνα εμφανίζεται εκ πρώτης όψεως ως γρίφος, η μη λήψη μέτρων από ένα κράτος δεν θα ανέστρεφε την παγκόσμια υφεσιακή πορεία, η εν λόγω εθνική οικονομία θα έμπαινε και αυτή σε βαθιά ύφεση ενώ ταυτόχρονα το κράτος θα είχε χάσει τη νομιμοποίησή του. Ενδεικτική είναι η εξέγερση που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα στις ΗΠΑ, μια χώρα στην οποία ο Πρόεδρος στράφηκε εναντίον της καραντίνας, με αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 120.000 ανθρώπων. Όπως γράφει ο αμερικανός μαύρος μαρξιστής Cedric Johnson οι μαζικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις και λεηλασίες στις ΗΠΑ δεν ήταν απλώς διαμαρτυρία εναντίον του ρατσισμού αλλά και συνέπεια της ευρύτερης συνθήκης απόγνωσης, μαζικών απολύσεων και ανυπαρξίας οποιασδήποτε στήριξης του πληθυσμού από το κράτος.

Παρόλα αυτά, το lockdown δεν θα μπορούσε να κρατήσει επ’ άπειρον. Τα μέτρα που πάρθηκαν περιόρισαν, σε πρώτη φάση, το πολιτικό κόστος και την απώλεια νομιμοποίησης, σε διαφορετικό βαθμό από χώρα σε χώρα και ανάλογα με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Το lockdown όμως έπρεπε σταδιακά να αρθεί για να περιοριστεί η ζημιά στην καπιταλιστική συσσώρευση. Το κράτος επιτέλεσε τον θεαματικό του ρόλο της «παροχής ασφάλειας στον πληθυσμό». Θα έπρεπε στη συνέχεια να επιτελέσει τον ρόλο του ως εγγυητή της καπιταλιστικής συσσώρευσης, παρόλο που η πανδημία μακράν απέχει από το να έχει τελειώσει. Η οικονομία πρέπει να επανέλθει στην τροχιά της συσσώρευσης.

Η τακτική που ακολουθείται τόσο στην ΕΕ όσο και στις ΗΠΑ όσον αφορά τη στήριξη των επιχειρήσεων και της καπιταλιστικής οικονομίας είναι η αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Δεν πρόκειται μόνο για κρατικά ομόλογα αλλά και για ομόλογα που εκδίδουν μεγάλες μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Τα νούμερα είναι γιγάντια: 1.35 τρισεκατομμύρια ευρώ στην ΕΕ και πάνω από 5 τρισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ. Μέσω των χρημάτων αυτών αποτρέπεται η απαξίωση και η καταστροφή επιχειρήσεων πολύ μεγάλων για να κλείσουν (too big too fail, π.χ. αεροπορικές και αεροναυπηγικές εταιρείες, αυτοκινητοβιομηχανίες, κ.λπ.). Παρά το γεγονός ότι ένα κομμάτι αυτών των χρημάτων κατευθύνεται και στην πιστοληπτική στήριξη μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αυτές παραμένουν πολύ περισσότερο εκτεθειμένες και η τάση συγκεντροποίησης του κεφαλαίου ενισχύεται. Και στην Ελλάδα, η κυβέρνηση έχει χορηγήσει πιστοληπτική στήριξη στις επιχειρήσεις, σε συνεργασία με τις ιδιωτικές τράπεζες, ώστε να περιοριστεί κατά το δυνατόν το μέγεθος της ύφεσης. Ωστόσο, τα ποσά και οι εγγυήσεις που παρέχονται είναι αναλογικά πολύ μικρότερα από άλλες χώρες της ΕΕ – ενώ οι δημόσιες επενδύσεις είναι πενιχρές. Αυτό σημαίνει ότι η ύφεση και η καταστροφή κεφαλαίου θα είναι στην Ελλάδα μεγαλύτερη – δεδομένου και του μεγέθους του τουριστικού τομέα. Πρέπει να ξανατονίσουμε πάντως ότι η κυβέρνηση αξιοποιεί την ευκαιρία που παρέχει η πανδημία για την επιβολή περαιτέρω μέτρων αναδιάρθρωσης των σχέσεων εκμετάλλευσης σε βάρος του προλεταριάτου. Γνωστότερο είναι το πρόγραμμα «Συν-εργασία» που απελευθερώνει πλήρως την εκ περιτροπής εργασία και κόβει τον μισθό κατά 20%.

Σε γενικές γραμμές και σε παγκόσμιο επίπεδο, η καταστροφή κεφαλαίου είναι ελεγχόμενη και αφορά κατά βάση τις μικρές και μεσαίες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Όσον αφορά τη «μεγάλη εικόνα» συνεχίζει να ακολουθείται η ίδια στρατηγική μετάθεσης της κρίσης στο μέλλον μέσω της πολιτικής χαμηλών επιτοκίων και αύξησης του ιδιωτικού και δημόσιου χρέους. Πέραν του γεγονότος ότι τα χρήματα που δίνουν τα κράτη και οι κεντρικές τράπεζες στηρίζουν κατά βάση τα καπιταλιστικά κέρδη και όχι τους μισθούς –που αναπληρώνονται μόνο εν μέρει και προσωρινά– γνωρίζουμε καλά ότι το κράτος, η ΕΕ και οι καπιταλιστές θα επιχειρήσουν να φορτώσουν το βάρος του συσσωρευόμενου χρέους και της υποβόσκουσας κρίσης στην πλάτη του προλεταριάτου για μια ακόμη φορά.

Τι να κάνουμε;

Όταν αυτό το ερώτημα τίθεται με όρους ηθικών προτροπών και προσταγών προς την υποτιθέμενα «υποταγμένη κοινωνική πλειοψηφία» προδίδει απλώς τη λανθάνουσα (ή και ανοιχτή) πρωτοποριακή και διαχωρισμένη αντίληψη όσων το θέτουν. Αλλά σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη των επίδοξων πρωτοποριών, αφού το να φτιάχνουν ολιγάριθμες ομάδες σχέδια επί χάρτου, μπαίνοντας στη θέση του στρατηγού χωρίς να έχουν στην ουσία καμία πραγματική δυνατότητα καθοδήγησης, όπως τα εργατικά κόμματα του παρελθόντος, δεν έχει καν κάποιο νόημα ή ισχύ. Γνωρίζουμε βέβαια καλά ότι όταν οι «πρωτοπορίες» αποκτούν αυτή τη δυνατότητα εργάζονται εν τέλει για τη διατήρηση του κόσμου του κεφαλαίου.

Ζητούμενο είναι η σύνδεση της κριτικής μας με τους πραγματικούς αγώνες. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο δογματικά λέγοντας: Ιδού η αλήθεια, γονάτισε! Αυτό που προέχει είναι να αναγνωρίσουμε το πραγματικό κίνημα και αν είναι εφικτό να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, να συνδεθούμε και να συμμετέχουμε σε αυτό ενισχύοντας τις ριζοσπαστικές τάσεις στο εσωτερικό του, δηλαδή τις τάσεις που θέτουν το ζήτημα της ικανοποίησης των ταξικών αναγκών μας ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου και ενάντια στους κάθε λογής πολιτικούς και συνδικαλιστικούς απατεώνες, οι οποίοι επιδιώκουν την αναπαραγωγή του ρόλου τους και επομένως την αναπαραγωγή αυτού του κόσμου.

Ο παγκόσμιος χαρακτήρας της πανδημίας έχει οδηγήσει στο ξέσπασμα αγώνων σε όλη την υφήλιο. Εξέγερση στις ΗΠΑ, ταραχές στη Χουμπέι, απεργίες στη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, τη Νέα Ζηλανδία,το Καμερούν, στην Ιταλία, αγώνες σε φυλακές και κέντρα κράτησης. Υπάρχουν ενδείξεις για μια ανοδική δυναμική των ταξικών μας αγώνων. Όλοι αυτοί οι αγώνες κινούνται γύρω από τα ίδια ζητήματα και έχουν το ίδιο περιεχόμενο – ακόμα κι αν αυτό δεν είναι άμεσα εμφανές. Σε αντίθεση με την κρίση του 2008, που μας βρήκε όλους πιο απομονωμένους, επιρρεπείς στο σοκ, σε αυτή τη νέα κρίση δεν υπάρχει αυτοενοχοποίηση, ότι ζούμε πέρα από τις δυνάμεις μας, ότι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι. Το αντίθετο, υπάρχει μια πολύ σαφής επίγνωση ότι μας στέλνουν στο σφαγείο για να διατηρηθεί η σωστή λειτουργία της καπιταλιστικής εθνικής οικονομίας.

Όλα όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα επαληθεύουν την παρατήρηση του Γκυ Ντεμπόρ ότι το σύνθημα «Επανάσταση ή Θάνατος» δεν είναι πια η λυρική έκφραση της εξεγερμένης συνείδησης αλλά η τελευταία λέξη της κριτικής σκέψης της εποχής μας. Η κατάργηση του κεφαλαίου και του κράτους είναι η μόνη οδός μέσα από την οποία ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία πάνω στην ζωή. Απέναντι στον φόβο που καλλιεργείται γύρω από τα συμπτώματα της πανδημικής κρίσης θα πρέπει να απαντήσουμε αντιμετωπίζοντας την ίδια την «αρρώστια», τον καπιταλισμό. Δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτόν παρά μόνο αν εμπιστευθούμε τις δικές μας δυνάμεις, τη δική μας ικανότητα να καταστρέψουμε όλη την υπάρχουσα αλλοτρίωση και όλες τις εικόνες της εξουσίας που μας διαφεύγει.

Kατηγορίες
Αναδημοσιεύσεις ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ αναλύσεις

«Δεν σκοπεύουμε να σκύψουμε το κεφάλι»

συνέντευξη του ΣΥΒΧΨΑ στο διαδικτυακό περιοδικό marginalia σημειώσεις στο περιθώριο. Ολόκληρο το άρθρο με τίτλο «Η πανδημία στο χώρο του βιβλίου», όπου εκτός από την άποψη του ΣΥΒΧΨΑ παρουσιάζεται και η άποψη του ΑΣΕΒ, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΟΓΟ: ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Μπορείτε να μας πείτε ποια ήταν η κατάσταση στο χώρο του βιβλίου την αμέσως προηγούμενη της πανδημίας περίοδο; Ποια ήταν τα κύρια προβλήματα του κλάδου σας;

Ο χώρος του βιβλίου είχε ήδη πληγεί σοβαρά στη δεκαετία της προηγούμενης οικονομικής κρίσης. Πολλά μικρά μαγαζιά έκλεισαν, οίκοι με χρόνια ιστορίας διαλύθηκαν (π.χ. στα ξενόγλωσσα βιβλία), πολλές απολύσεις και μείωση εργαζομένων στον κλάδο, απληρωσιά και μεγάλες καθυστερήσεις καταβολής μισθών, μη πληρωμένες υπερωρίες, ένταση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στους χώρους δουλειάς. Δεν έχουμε πλήρη στοιχεία γιατί δυστυχώς δεν βρίσκονται εύκολα, αλλά εκτιμούμε ότι οι εργαζόμενοι/ες στον κλάδο μας μειώθηκαν σοβαρά, ίσως και στο 60% της προ κρίσης εποχής. Και φυσικά μεγάλο μέρος του μεριδίου της αγοράς κατέλαβαν πλέον τα μεγάλα πολυκαταστήματα ψηφιακών μέσων, βιβλίων και άλλων προϊόντων πιέζοντας πλέον ασφυκτικά τα μικρότερα «μαγαζιά», κυρίως επειδή συμπιέζουν υπέρμετρα το εργατικό κόστος δίνοντας μισθούς πείνας (κατώτατος, υποκατώτατος όσο ίσχυε κλπ.), όχι σταθερή δουλειά, αλλά συμβάσεις ορισμένου χρόνου και κυλιόμενες σε συνθήκες εργασιακής γαλέρας με μεγάλη εντατικοποίηση, σπαστά ωράρια, επιδίωξη για δουλειά και Κυριακές κλπ. Αυτή ήταν η κατάσταση ήδη πριν την έλευση της πρόσφατης πανδημίας.  

Ποια από τα χρόνια προβλήματα του κλάδου οξύνθηκαν και ποια νέα προβλήματα δημιούργησε η κρίση;

Ο κλάδος του βιβλίου είχε παρόμοια χρόνια προβλήματα με όλους τους εργασιακούς κλάδους. Η λιτότητα που άρχισε ήδη από τη δεκαετία του 2000 δημιουργούσε πίεση στους μισθούς μας, ενώ φαινόμενα απληρωσιάς και απολύσεων λόγω κάποιων «κανονιών» που βάρεσαν εκδότες λόγω αλόγιστου υπερδανεισμού στα χρόνια της «ευμάρειας» επηρέασαν ένα σημαντικό κομμάτι εργαζομένων, όχι μόνο στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις αλλά και σε άλλες συνεργαζόμενες με αυτές στο χώρο της τυπογραφίας και της βιβλιοδεσίας. Η νικηφόρα μάχη θέσπισης πανελλαδικής κλαδικής ΣΣΕ στο χώρο του βιβλίου το 2004 και η ανανέωσή της συνεχώς μέχρις ότου διαλύθηκε πλέον από τις μνημονιακές πολιτικές, ήταν σημαντικές στιγμές για τον κλάδο μας και την κατοχύρωση των εργατικών δικαιωμάτων και συμφερόντων. Μέσω αυτής της μάχης αυξήθηκε και η συμμετοχή συναδέλφων/ισσων στο Σύλλογό μας αφού απέδειξε την ανάγκη και τη σημασία της ύπαρξής του για την οργανωμένη διεκδίκηση και πάλη των εργαζομένων του κλάδου μας. Όλα τα παραπάνω προβλήματα προφανώς οξύνθηκαν με την κρίση του 2008-’09 και ειδικά μετά το 2010. Και προφανώς πλέον, με την κατάργηση ισχύος των ΣΣΕ στην περίοδο των μνημονίων, οι όποιες κατακτήσεις μας μπήκαν στον πάγο και θεσμικά παράλληλα με την επίθεση των εργοδοτών στο μισθό, τη δουλειά και τις εργασιακές σχέσεις μας.

Ποιες οι προκλήσεις για τον κλάδο σας εν μέσω της κρίσης; 

Προφανώς, οι προκλήσεις δεν είναι κάτι «ενιαίο» για τον κλάδο. Άλλες είναι οι προκλήσεις μες την κρίση από τη σκοπιά των εργοδοτών (μείωση των ζημιών, αύξηση της κερδοφορίας και του τζίρου, μείωση εργατικού κόστους, αλλαγή εργασιακών σχέσεων, κατοχύρωση κλίματος υποταγής στους χώρους δουλειάς κλπ.) και άλλες από την σκοπιά των εργαζομένων. Για εμάς, βασικές προκλήσεις είναι:

  • η υπεράσπιση του δικαιώματός μας στη δουλειά κόντρα στις απολύσεις, και μάλιστα σε δουλειά με μόνιμους και σταθερούς όρους εργασίας κόντρα στην ελαστικοποίηση και τις κυλιόμενες συμβάσεις
  • η υπεράσπιση του μισθού ώστε να είναι σε επαρκές ύψος με βάση τις σύγχρονες ανάγκες διαβίωσής μας, χωρίς πληρωμή με «κουπόνια» και άλλες μορφές μη χρηματικής «αμοιβής»
  • η κατοχύρωση ενός ανθρώπινου κλίματος στους χώρους εργασίας, χωρίς περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας, εκφοβισμό και πιέσεις, χωρίς εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας     
  • η κατοχύρωση των παραπάνω όρων για την εργασία μας σε μία νέα συλλογική σύμβαση

Μέσο για την διεκδίκηση για όλα αυτά είναι προφανώς ο συλλογικός αγώνας που όλες και όλοι οι εργαζόμενοι/ες του κλάδου πρέπει να εντείνουμε από κοινού. Για αυτό, μέσα και από αυτό το φιλόξενο βήμα καλούμε όλες και όλους τους συναδέλφους/ισσες να οργανωθούν στο σύλλογό μας, όπως και στον αντίστοιχο αδελφό σύλλογο στη Θεσσαλονίκη. Και φυσικά, χαιρετίζουμε και τις σημαντικές απόπειρες οργάνωσης επιχειρησιακών σωματείων σε χώρους μεγάλης συγκέντρωσης εργαζομένων του κλάδου μας (π.χ. το πρόσφατα ιδρυθέν κλαδικό σωματείο των Public), προσπάθειες με τις οποίες βρισκόμαστε σε αγωνιστική συμπόρευση.

Ποιες οι αντιδράσεις εκδοτών και βιβλιοπωλών (χονδρικής-λιανικής) στην μείωση του τζίρου τους και πως επηρεάζουν τους εργαζομένους; Τι κινήσεις έχει κάνει το σωματείο σας;

Οι αντιδράσεις των εργοδοτών είναι κλασικές: μείωση μισθών, καθυστερήσεις πληρωμών, απολύσεις και πίεση στους χώρους δουλειάς για εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας. Η δικαιολογία πάντα ίδια: «η περίοδος είναι δύσκολη για όλους μας», «η κρίση που όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη» κλπ. Δεν βάλαμε όμως όλοι την ίδια πλάτη και δεν είχαμε τα ίδια μερίδια στα κέρδη στην περίοδο που οι πωλήσεις ήταν καλύτερες…Για αυτό και δεν σκοπεύουμε να αναλάβουμε για άλλη μία φορά το βασικό μέρος των ζημιών εμείς. Και για αυτό προσπαθούμε να κάνουμε συντονισμένες κινήσεις για τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς και νέας ΣΣΕ, ήδη κάναμε μία σχετικά επιτυχημένη κλαδική απεργία το 2014 και στις 1/11 του 2018 μία σημαντική διακλαδική απεργία οργανωμένη από τα κάτω, από τη βάση κάποιων πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων. Προετοιμάζαμε μια νέα διακλαδική απεργία στις 19/3 για να εντείνουμε την κοινή πάλη μας για αυξήσεις στους μισθούς και κατοχύρωση ΣΣΕ, αλλά μας πρόλαβαν τα γεγονότα της επιδημίας και επιλέξαμε να τη μεταφέρουμε σε κάποια επόμενη ημερομηνία στο επόμενο διάστημα. Πέρα από τις κεντρικές μάχες, έχουμε δώσει πολλές «μικρές» σημαντικές μάχες κόντρα σε απολύσεις και εργοδοτική αυθαιρεσία σε συγκεκριμένους χώρους δουλειάς, με στήριξη των συναδέλφων και παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τα αντίστοιχα «μαγαζιά», με δημοσιοποίηση των περιστατικών (και στους πελάτες των αντίστοιχων «μαγαζιών» ώστε να ενταθεί η πίεση στα αφεντικά) και αξιοποιώντας κάθε άλλο πρόσφορο μέσο (Επιθεώρηση Εργασίας κλπ.).      

Πως κρίνετε τα μέτρα της κυβέρνησης που σας αφορούν ως εργαζομένους, αλλά και συνδικαλιστές;

Τα μέτρα της κυβέρνησης δεν ήταν απλώς ανεπαρκή για τον κόσμο της εργασίας, αλλά και αντιδραστικά σε μεγάλο βαθμό, προωθώντας αντεργατικές ρυθμίσεις που ήταν ήδη στα σχέδια κυβερνήσεων και ΕΕ για την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη μείωση του εργατικού κόστους κι άλλο. Άλλωστε τα περισσότερα από αυτά ήταν κυρίως δωράκια στα αφεντικά (μείωση ενοικίων στο 60%, αναστολές συμβάσεων και πληρωμής φορολογικών και ασφαλιστικών εισφορών, δυνατότητα εκ περιτροπής εργασίας και τηλεργασίας κλπ.). Για εμάς, η προσωρινή προστασία από απολύσεις (εφόσον οι επιχειρήσεις ενταχθούν βέβαια στα μέτρα) δεν αντισταθμίζει την πραγματική μείωση εισοδήματος όσων βγήκαν σε αναστολή (και ουσιαστικά θα πληρωθούν τον κατώτατο μισθό και όχι ό,τι λάμβαναν πριν) ή σε εκ περιτροπής εργασία (οπότε ο μισθός θα μειωθεί στο 50%), ούτε φυσικά την απώλεια αδειών για όσους/ες εξαναγκάστηκαν να πάρουν τέτοιες (πόσο μάλλον αν ήταν και άνευ αποδοχών σε κάποιες περιπτώσεις!). Και φυσικά η καθιέρωση της εκ περιτροπής εργασίας και της τηλεργασίας είναι προφανές πλέον ότι ήρθαν για να μείνουν και όχι ως «έκτακτα μέτρα» όπως διατυμπάνιζε στην αρχή ο υπουργός της απάτης του «Σκοιλ Ελικικου» Βρούτσης. Τέλος, όλα τα παραπάνω δίνονται στους εργοδότες την ίδια στιγμή που δεν τηρούνται στους χώρους δουλειάς αυστηρά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, όπως προβλέπεται, και κανένας δημόσιος φορέας φυσικά δεν ελέγχει αν αυτό τηρείται. Τα μέτρα, λοιπόν, ήταν ελάχιστα για την εξασφάλιση ενός minimum επιπέδου εισοδήματος κάτω από τους σημερινούς μισθούς και τις υπαρκτές ανάγκες και ταυτόχρονα λειτουργούν σαφώς ως δούρειος ίππος για την περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων προωθώντας κατευθύνσεις που σχεδιάζονται χρόνια αξιοποιώντας την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» της πανδημίας. 

O ΣΥΒΧΨΑ είναι ένα από τα μάχιμα πρωτοβάθμια σωματεία, πώς αντιλαμβάνεται τις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις εν μέσω καραντίνας;

Ο ΣΥΒΧΨΑ έχει συνείδηση της κατάστασης που ζούμε, τόσο από υγειονομική όσο και από οικονομική-εργασιακή σκοπιά. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα αναγκαία μέτρα φυσικής και κοινωνικής αποστασιοποίησης ήταν ένα μέσο για την επιβράδυνση της διασποράς του ιού στην κοινωνία. Και ως τέτοιο το εφαρμόσαμε για λόγους κοινωνικής ενσυναίσθησης και αλληλεγγύης στους συναδέλφους/ισσες μας και γενικότερα στους συνανθρώπους μας, ειδικά αυτούς που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Το εφαρμόσαμε συνειδητά μαζί με τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων όχι επειδή μας το επέβαλε ο Χαρδαλιάς με το γνωστό τσαμπουκαλίδικο ύφος ή κανείς άλλος από πάνω, αλλά επειδή ξέρουμε ότι μόνο ο λαός ο ίδιος μπορεί να σώσει το λαό, μόνο με συνειδητή κινητοποίηση όλων μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία τέτοια γεγονότα. Επιλέξαμε να διευκολύνουμε όσο μπορούμε έτσι την καθημερινή πάλη άλλων εργαζομένων σε κλάδους που βρέθηκαν στην πρώτη «γραμμή του πυρός» αυτό τον καιρό (υγειονομικό προσωπικό, ντελιβεράδες, εργαζόμενοι/ες σε σούπερ μάρκετ κλπ.). Κλάδοι που κατοχύρωσαν ξανά ύστερα από χρόνια την σημασία και την αξιοπρέπεια της εργασίας, που έφεραν ξανά στο προσκήνιο με άλλους όρους κοινωνικής νομιμοποίησης το σύνθημα που λέει ότι χωρίς όλους/ες εμάς γρανάζι δεν γυρνά…Και την ίδια στιγμή βέβαια είμαστε σε διαρκή εγρήγορση σε όλη αυτή την περίοδο για να παρακολουθούμε, να αποκαλύπτουμε και να ενημερώνουμε για τις εξελίξεις στους χώρους εργασίας. Τα αφεντικά δεν μπήκαν σε «καραντίνα», αλλά κινήθηκαν όπως τους επιβάλει το ταξικό συμφέρον τους μες την κρίση. Ούτε και η κυβέρνηση μπήκε σε καραντίνα, πήρε αντεργατικά μέτρα, ψήφισε νόμους σε αντιλαϊκή κατεύθυνση, ενώ ετοιμάζεται να ψηφίσει πολλούς ακόμη μέχρι τα τέλη Ιούλη. Έτσι κινούμαστε κι εμείς και θα συνεχίσουμε για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Η πορεία της Πρωτομαγιάς με τη συγκέντρωση στα Χαυτεία των πρωτοβάθμιων σωματείων και των άλλων κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, όπου πορευτήκαμε τηρώντας όλα τα αναγκαία μέτρα υγειονομικής προστασίας, ήταν η αρχή της επανεμφάνισής μας στο δρόμο. Μία επανεμφάνιση πιο αναγκαία από ποτέ δεδομένης της αντεργατικής καταιγίδας που ήδη έχει αρχίσει και θα ενταθεί λόγω της επερχόμενης μεγάλης ύφεσης και κρίσης. Ο ΣΥΒΧΨΑ, όπως και πολλά ακόμη σωματεία που κινούνται σε μαχητική ταξική κατεύθυνση, βρίσκεται στον αντίποδα του συνδικαλισμού που πρεσβεύει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ. Πρόκειται για έναν συνδικαλισμό της υποταγής στους εργοδότες και στο κράτος και είναι μακριά από τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Αυτό φάνηκε τόσο στην περίοδο των μνημονίων, με αποκορύφωμα τη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ στο δημοψήφισμα, αλλά και σε όλη την περίοδο της καραντίνας και της πανδημίας που συνεχίζεται, όπου η ΓΣΕΕ είναι εξαφανισμένη. Για πολλά χρόνια το μόνο ενδιαφέρον των συνδικαλιστικών «ηγεσιών» είναι η παραμονή στις καρέκλες τους.  

Τι θεωρείτε πως θα συμβεί στον κλάδο μετά την καραντίνα, ποιες συνθήκες θεωρείτε πως θα επικρατούν;

Είναι σαφές ότι έρχεται μεγάλη επίθεση των αφεντικών για να μειώσουν τις ζημιές και να προστατεύσουν τα κέρδη τους στο επόμενο διάστημα. Η επερχόμενη ύφεση και κρίση θα διαμορφώσει ένα νέο εφιαλτικό τοπίο για τους εργαζόμενους/ες, και μάλιστα μετά από μία δεκαετία κρίσης, λιτότητας, ανεργίας, μείωσης μισθών και καταστρατήγησης των εργατικών δικαιωμάτων και συμφερόντων που βαραίνει στις πλάτες μας. Δεν σκοπεύουμε να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια για να μας καλέσουν να πληρώσουμε πάλι το μάρμαρο της επερχόμενης κρίσης. Δεν σκοπεύουμε να αφήσουμε να εφαρμοστεί όλο το αντεργατικό πλαίσιο για τη νέα μείωση του «εργατικού κόστους» και την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Δεν σκοπεύουμε να σκύψουμε το κεφάλι και «να βάλουμε πλάτη» στο νέο γύρο εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Η οργή μας ξεχειλίζει μετά από δέκα χρόνια μνημονίων, λιτότητας και ανεργίας. Στα νέα μνημόνια που είναι προφανές ότι μας ετοιμάζουν οι κυβερνήσεις και η ΕΕ, αλλά και στη νέα επίθεση των αφεντικών του κλάδου μας θα βρεθούμε απέναντι! Κανένας μόνος και καμία μόνη απέναντι στη νέα κρίση που έρχεται! Οργανώνουμε συλλογικά τον αγώνα μας για την ανατροπή όλων αυτών, για τη διεκδίκηση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας.

Kατηγορίες
ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ αναλύσεις

Καραντίνα και το μέλλον μας;

ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΟΓΟ: ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε ιστορικό μέτρο σύγκρισης για τον ενάμιση μήνα της επιβεβλημένης καραντίνας. Το μαζικό λοκ άουτ από την εργασία και οι περιστολές των λαϊκών δικαιωμάτων από το πιο απλό, τη διαμαρτυρία και την προσφυγή στην Επιθεώρηση Εργασίας, έως την ψυχαγωγία, την κοινωνική συναναστροφή, ακόμα και τον εκκλησιασμό, έφεραν μια φαινομενικά νέα πραγματικότητα, ανημποριάς και κοινωνικής ιδιώτευσης.

Παρά τις διαβεβαιώσεις του Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ ότι ο COVID-19 δεν έχει «τάξη», υπήρξε ξεκάθαρη  όξυνση των ταξικών αντιθέσεων σε παγκόσμια κλίμακα. Οι ΗΠΑ δείχνουν ξεκάθαρα αυτή την πραγματικότητα. Η εξάπλωση της πανδημίας στο βασίλειο του νεοφιλεθευρισμού υπήρξε, και είναι ακόμα, ιδιαίτερα θανατηφόρα, με πάνω από 100.000 νεκρούς στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, και ειδικότερα στους αφροαμερικανούς και Λατίνους. Η «επιλογή» του να μην πας στη δουλειά είναι επίσης επιλογή πείνας. Αν σε αυτό προσθέσουμε ότι ένας μαύρος αμερικανός είναι 2,5 φορές πιο πιθανό να πυροβοληθεί από αστυνομικό απ’ ό,τι ένας λευκός, ή ότι 1 στους1.000 αφροαμερικανούς θα δολοφονηθεί από αστυνομικό, καταλαβαίνουμε ότι η πανδημία και ο ρατσισμός ανήκουν στην ολότητα ενός καπιταλισμού που παρακμάζει πάνω στις πλάτες μας.

Όσον αφορά την Ελλάδα, πρέπει να πούμε πως η διαδεδομένη άποψη στους συναδέλφους στα καταστήματα του λιανεμπορίου, ότι η πανδημία-καραντίνα ήταν ένας μύθος κατασκευασμένος για να περάσουν στη ζούλα «μνημόνιο», δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι βγήκε στην επιφάνεια η αλαζονεία των αστών. Εξάλλου, το «μένουμε σπίτι» δεν είναι μακριά από το «φάτε παντεσπάνι» της Μαρίας Αντουανέτας. Τα διάφορα έκτακτα μέτρα (που τελικά είναι εδώ για να μείνουν), αν εξαιρέσει κανείς την «αναστολή σύμβασης», την περαιτέρω διευκόλυνση της «εκ περιτροπής εργασίας» και την «τηλεργασία», δεν είναι καινούργια, ούτε από μόνα τους συνιστούν «αλλαγή συσχετισμών» εις βάρος της εργατικής τάξης.

απο την συγκέντρωση της πρωτομαγιάς στα Χαυτεία

Οι συσχετισμοί ήταν ήδη αρνητικοί. Μέτρα αντιασφαλιστικά και κυρίως αντισυνδικαλιστικά πέρασαν πάνω από την οργανωμένη εργατική τάξη σαν οδοστρωτήρας. Και πρέπει να πούμε πως για τον υπάλληλο στο λιανεμπόριο αυτή η «νέα» πραγματικότητα είναι ανεπαίσθητη. Πρώτο μέλημα της κυβέρνησης Νέας Δρακουμέλ ήταν να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο του Σύριζα στην αποδόμηση των συνδικάτων. Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό για τον/την υπάλληλο είναι η περαιτέρω απονεύρωση της Επιθεώρησης Εργασίας, που υποβιβάστηκε από «ανεξάρτητη αρχή» σε μια απλή «διεύθυνση», η όποια συνοδεύτηκε με γενναίες μειώσεις των προστίμων σε εργοδότες που παρανομούσαν. Όλα αυτά έγιναν πριν την καραντίνα.

Σε συνδυασμό με αυτό, το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα (ΓΣΕΕ), κάτω από τον ηγέτη Παναγόπουλο, έκανε συνέδριο αγκαζέ με τα ΜΑΤ και τους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Η «ταξική» αντιπολίτευση του ΠΑΜΕ, αφού ζάλισε το κόσμο, τελικά συμμετείχε στο «νόθο» συνέδριο της «συνδικαλιστικής μαφίας» και στα συνδικαλιστικά όργανα που προέκυψαν. Το αναμενόμενο αποτέλεσμα: ένα συνέδριο με ακόμα πιο μειωμένη συμμετοχή και με περισσότερη αναξιοπιστία στα μάτια της, κατά κύριο λόγο ανοργάνωτης, εργατικής τάξης. Όλα αυτά έγιναν πριν την καραντίνα.

Η καραντίνα υπήρξε η αντανάκλαση της πτωτικής πορείας του κόσμου της εργασίας έναντι των αφεντικών και των κυβερνήσεών τους. Τα μέτρα καθυστέρησης της εξάπλωσης του κορονοϊού ξύπνησαν το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης, καθώς κανένας δεν πίστευε, και ούτε ακόμα πιστεύει, ότι η ΝΔ θα επενδύσει στο ΕΣΥ. Έτσι η κυβέρνηση προχώρησε σε ντιρεκτίβες και σε μια αστυνομοκρατία χωρίς καμία διάθεση διαβούλευσης με κοινωνικούς φορείς, ούτε καν με τα γραφειοκρατικά συνδικάτα, ούτε καν με την Εκκλησία. Αν αυτό φαινόταν κατανοητό, χωρίς απαραίτητα να θεωρείται και θεμιτό, για πολλούς συναδέλφους σε αναστολή ή ακόμα και για τους χιλιάδες συναδέλφους που εργάζονταν στοιβαγμένοι στο βωμό των e-shop, η απορία τους είναι ακριβώς, γιατί τα συνδικάτα κατέβασαν ρολά. Οι μόνοι φορείς που θα μπορούσαν να ρυθμίσουν τα μέτρα προς όφελός του λαού αλλά και να προσφέρουν μακροπρόθεσμες δομές πρόνοιας, απλώς αποσύρθηκαν, με την εξαίρεση ορισμένων ριζοσπαστικών συνδικαλιστικών τομέων που κράτησαν τον αγώνα ζωντανό στις ακραίες συνθήκες του ιού.

«Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν»

Μιλώντας για «συσχετισμούς», η όποια Αριστερά βρίσκει τρόπο να απενεχοποιήσει τον εαυτό της και να αποποιηθεί τις ευθύνες της. Δεν υπήρχε καμία νομοτέλεια για την περαιτέρω απαξίωση των συνδικάτων. Στις ΗΠΑ, την περίοδο της καραντίνας οι απεργίες υπήρξαν εκατοντάδες (οργανωμένες και ανεπίσημες) και τώρα η χώρα ζει μια ιστορικής έκτασης εξέγερση. Η άνοδος του συνδικαλιστικού κινήματος είναι μια πραγματικότητα και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου οι κοινωνικές συνθήκες είναι πιο θλιβερές από ότι στην Ελλάδα.

Οι μάχες δεν είναι πίσω μας αλλά μπροστά μας. Νέο μνημόνιο θα υπογραφθεί και νέες μειώσεις στους μισθούς θα επιβληθούν. Η οικονομική ύφεση είναι δεδομένη. Οι αδικίες της τελευταίας δεκαετίας θα συνεχίσουν να μας στοιχειώνουν και η αστυνομοκρατία θα δεσπόζει, όσο το αίμα του Παύλου, του Εμπουκά, του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh θα κυλάει χωρίς εκδίκηση για τους δημίους τους, χωρίς δικαιοσύνη στον τόπο μας. Ο Αμερικάνικος λαός, όμως, δείχνει ότι τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν και κανένας τύραννος δεν είναι αλώβητος.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,

τους Ευρωπαίους, τους προφεσόρους,

που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,

αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά

Μια νέα γενιά συνδικαλιστών έχει ριζώσει στο λιανεμπόριο και δεν θέλει «να λογαριαστεί μετά», δεν θέλει συγκεντρώσεις κομματικού συνδικαλισμού, μήτε θέλει να υποταχθεί στην περιφρόνηση των γκουρού του κινήματος οι οποίοι αυτό που ξέρουν είναι τι είπε ή τι δεν είπε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μια γενιά που θέλει να λογαριαστεί στο σήμερα. «Να βάλουμε σε καραντίνα» αυτούς που λεηλάτησαν το ΕΣΥ, αυτούς που κλέβουν τη νιότη μας. Είναι επικίνδυνοι και πρέπει να τους σταματήσουμε.

Μάνθος Ταβουλάρης – συνδικαλιστής στο Λιανεμπόριο

από την συγκέντρωση της πρωτομαγιάς στα Χαυτεία

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ευχαριστούμε θερμά τον Μάνθο Ταβουλάρη που μας έστειλε την ανάλυση του. Είναι προδημοσίευση από μια έντυπη έκδοση ενός εργατικού δελτίου που ετοιμάζεται. Στη στήλη «Παίρνοντας το Λόγο», Οι Συνάδελφοι σε [αργή] κίνηση θα δημοσιεύουν όλα τα κείμενα που στέλνονται και θέλουν να βρουν φιλοξενία στο blog μας.

Kατηγορίες
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ Αναδημοσιεύσεις

Εργατική διαδήλωση 23/06

Kατηγορίες
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ Αναδημοσιεύσεις

Αγχώδης διαταραχή διαρκείας της ΔΕΣΚ (ΠΑΜΕ) στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά (ΕΚΠ)

Ανακοίνωση της Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης στο ΕΚΠ

Δημοσιεύουμε την ανακοίνωση της ΤΕΣ-ΕΚΠ επειδή πιστεύουμε ότι, τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει να γίνονται ευρύτερα γνωστά στους εργαζόμενους. Αλλά και επειδή πιστεύουμε πως πρέπει να φύγει η θολούρα που κυριαρχεί και πίσω της κρύβεται μια μεγάλη ανακρίβεια, «το ΠΑΜΕ είναι η ταξική πτέρυγα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και όλοι οι υπόλοιποι, στην καλύτερη περίπτωση δεν τολμούν να αντισταθούν στις αντεργατικές επιθέσεις, ενώ στην χειρότερη περίπτωση είναι εργοδοτικοί και πουλημένοι».Ως «Συνάδελφοι σε (αργή) κίνηση στο χώρο Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων» πιστεύουμε ότι, το ΠΑΜΕ είναι μέρος του προβλήματος της κρίσης (και της υποταγής) του εργτικού κινήματος και όχι μέρος του ξεπεράσματος της κρίσης αυτής.
ο επιμένων ταξικά

Οι «φίλοι» μας της ΔΕΣΚ (ΠΑΜΕ) στο ΕΚΠ πρέπει το τελευταίο χρονικό διάστημα να βρίσκονται σε μόνιμο εκνευρισμό, ο οποίος τους οδηγεί σε διαδοχικά ατοπήματα στην προσπάθεια που καταβάλουν να παρουσιάσουν το άσπρο – μαύρο.

Τι συμβαίνει και η εξαφανισμένη για πολλά χρόνια ΔΕΣΚ (ΠΑΜΕ) ΕΚΠ βγάζει την μια ανακοίνωση μετά την άλλη;Δύο πράγματα συνετέλεσαν στην επανεμφάνισή της.

1) Έχει απολέσει την πλειοψηφία που διέθετε με δεκανίκι την ΔΑΚΕ επί σειρά ετών έχοντας συμπτύξει μια συμμαχία μαζί της εξασφαλίζοντας σε όλες τις περιπτώσεις την συγκατάθεσή της στην μετατροπή του ΕΚΠ σε μηχανισμό έκδοσης ψηφισμάτων – ανακοινώσεων – Δελτίων Τύπου.

Σε ανταπόδοση η ΔΕΣΚ έφθασε στο σημείο σε προηγούμενο συνέδριο να στηρίξει στην εκλογή στην Εφορευτική Επιτροπή του εκπροσώπου της ΔΑΚΕ έχοντας και οι δυο κοινό μέτωπο να αποκλείσουν την «Ταξική Εργατική Συσπείρωση»!!!

Αυτό το κακοστημένο σκηνικό της ανίερης αυτής συμμαχίας ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ είχαμε την ευκαιρία να το καταγγείλουμε πολλές φορές αλλά της ΔΕΣΚ τα αυτιά δεν ίδρωναν….  

Προφανώς η απώλεια της άτυπης πλην όμως ουσιαστικής συμπόρευσης ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ δεν υφίσταται με το νέο Δ.Σ και τους συσχετισμούς σε αυτό και η αδυναμία να χρησιμοποιούν στο διηνεκές το ΕΚΠ σαν μηχανισμό παραγωγής ανακοινώσεων στο πλαίσιο των δυνάμεων του ΠΑΜΕ τους προκαλεί εκνευρισμό και αναταραχή…..

2) Είναι πλέον πασιφανές ότι η πρωτοβουλία, έστω και τραγικά καθυστερημένη, να αναδειχθεί μέσω του ΕΚΠ το καταστροφικό – αντιδραστικό σχέδιο Cosco – κυβέρνησης στον Πειραιά και στο λιμάνι και η δραστηριοποίηση με ένα αγωνιστικό πλαίσιο πολύμορφων κινητοποιήσεων από αυτό, είναι ο δεύτερος λόγος που η ΔΕΣΚ βρίσκεται στα κάγκελα και κλιμακώνει τις ενέργειές της με σκοπό το ΕΚΠ να παραμείνει σε αφασία, αδράνεια και μόνιμο παροπλισμό!!!

Η λογική είναι μία και σαφής: Αφού εμείς δεν το ελέγχουμε θα το οδηγήσουμε σε παραλυσία!!!

Εξ άλλου κάνει σαφές ότι σε καμιά περίπτωση, για κανένα πρόβλημα (και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και στην περίπτωση που υπάρχει πλειοψηφία ή και ομοφωνία) δεν θα βγει ποτέ υπό την αιγίδα του ΕΚΠ καμιά κοινή δράση που αμφισβητεί το δόγμα της πολιτικής και ιδεολογικής περιχαράκωσης ή θέτει κατά οποιοδήποτε τρόπο υπό αμφισβήτηση την απόλυτη ηγεμονία τους. Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση πλασάρουν καθημερινά το ψευδεπίγραφο ιδεολόγημα ότι μόνο το ΠΑΜΕ παλεύει για τα εργασιακά προβλήματα με συνέπεια και κατ’ επέκταση η συνεργασία μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα με άλλες δυνάμεις και η κοινή δράση απαγορεύονται αυστηρά μη τυχόν και μολυνθούν οι δικές τους δυνάμεις από τον «ιό του οπορτουνισμού»!!!!

Με αυτή την ultra «επαναστατική – ταξική» γραμμή ο δρόμος οδηγεί στην απομόνωση, την περιχαράκωση και βέβαια η ζωή αποδείχνει με τον πιο τρανταχτό τρόπο το αδιέξοδό της, αφού οι συσχετισμοί από την «σωστή» γραμμή που υποτίθεται «δικαιώνεται» καθημερινά ενισχύονται οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, η επίθεση κυβέρνησης κεφαλαίου κλιμακώνεται, η συσπείρωση και η συμμετοχή στα συνδικάτα, στους αγώνες μειώνεται, η ήττα διαδέχεται η μία την άλλη, η εργατική τάξη δεινοπαθεί από την επίθεση της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων, παρ’ όλα αυτά όμως το ΠΑΜΕ πανηγυρίζει, θριαμβολογεί για την δικαίωση της γραμμής και της πολιτικής του.

Η ομάδα του ΠΑΜΕ στο Δ.Σ του ΕΚΠ επινοεί, κατασκευάζει ψευδή μυθεύματα και φαντάσματα έχοντας ως κύριο αντίπαλο – εχθρό την ΤΕΣ, αποκρύπτοντας όμως την αλήθεια ότι όποιες αγωνιστικές αποφάσεις έχουν παρθεί όλα τα τελευταία χρόνια στο ΕΚΠ σε πανεργατικές απεργίες και όχι μόνο, η μόνη δύναμη που τις στήριξε ήταν η ΤΕΣ, η οποία δεν υπάρχει αγώνας σε πανελλαδικό, τοπικό επίπεδο που να μην δήλωσε την μαχητική συμμετοχή και αλληλεγγύη της και αυτό αφορά όλες τις κινητοποιήσεις που οργάνωσαν στα συνδικάτα ακόμα και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Με τον τρόπο αυτό γίνονται φαιδροί και καταγέλαστοι στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να τσουβαλιάσουν την ΤΕΣ με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η αναπαραγωγή γκεμπελίστικων πρακτικών στην αντιπαράθεση στο εσωτερικό του αγωνιστικού – ταξικού κινήματος στα συνδικάτα φανερώνει την ένδεια επιχειρημάτων και τα γεγονότα δυστυχώς υπάρχουν και δείχνουν ότι ο δρόμος του ψεύδους δεν θα τους δικαιώσει ούτε αυτή την φορά.   

Κλείνοντας επισημαίνουμε για άλλη μια φορά την σιωπή και την αδράνεια των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στις δεκάδες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες μας να αναδειχθεί το καταστροφικό έργο που συντελείται στο λιμάνι με το Master Plan Cosco – κυβέρνησης (προηγούμενα ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ)) και για το οποίο το μόνο που αναδείξαν τα 4 τελευταία χρόνια ήταν τα εργατικά προβλήματα στις προβλήτες 2-3, προφανώς όλοι οι άλλοι σχεδιασμοί της κινέζικης Cosco ήταν συμβατοί με τα επιχειρηματικά σχέδια του μονοπωλίου, ακόμη και το περιβαλλοντικό έγκλημα στην Πειραϊκή που πολύ όψιμα ανακάλυψαν. Τον Νοέμβρη σε σύσκεψη 3 Σωματείων τους με περίσσιο θράσος έκαναν λόγο για την θέα που χάνεται για τους κατοίκους της περιοχής…., σε ότι αφορά τα υπόλοιπα: ξενοδοχεία, Mall, Car terminal, Logistics Center, τα προβλήματα των εργαζομένων σε ΟΛΠ – Cosco, ακόμη και το ναυπηγείο τα έχουν κάνει γαργάρα…

Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, εξηγείται η λυσσαλέα αντίδρασή τους για την αγωνιστική ανάμειξη του ΕΚΠ κατά των σχεδίων της Cosco και οι προσπάθειές τους να υπονομεύσουν και να οδηγήσουν σε ναυάγιο οποιαδήποτε αγωνιστική παρέμβαση για να ματαιωθούν τα τερατώδη σχέδια των Κινέζων. 

Πειραιάς 3/6/2020 

Υ.Γ.: Για την αγωνία που έχουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ σχετικά με την πραγματοποίηση της Συνέλευσης του ΕΚΠ θα δώσουμε γραπτώς την απάντησή μας τις επόμενες μέρες.

Ο περιπλανώμενος Χιλιανός

του Πίνο Κακούτσι

bookάρισμα

Βρήκαμε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο στη La Gazzetta Rossa – Η Ερυθρά Γαζέτα και παρουσιάζουμε μερικά αποσπάσματα. Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

[Σχόλιο της σύνταξης: “Εκείνη τη φορά, μία από τις αναρίθμητες ευκαιρίες να ρουφήξουμε κάνα ποτηράκι μαζί, είχε ήδη πέσει η νύχτα, ήταν ώρα να ανάψουν τα κάρβουνα για το ασάδο, και του έκανα μια τελευταία ερώτηση: μα ποια είναι αυτή η τελική νίκη, Λούτσο;”

Πριν κάνα μήνα, ψάχνοντας ποιος ξέρει τι στους μαιάνδρους του υπολογιστή, πετάχτηκε μπροστά μου αυτή η φωτογραφία. Του την έδειξα και μου απάντησε: «Πόσο νέοι ήμασταν, κομπάδρε!».

Γνώρισα τον Λουίς Σεπούλβεδα, τον Λούτσο, τον περιπλανώμενο Χιλιανό πολλά χρόνια πριν, στην Αστούριας, όταν ακόμα δεν την είχε κάνει βάση του –θυμάμαι ότι τότε ζούσε σε ένα σπιτάκι στα όρια του Μέλανα Δρυμού, αν και συνέχιζε να διαμένει περιστασιακά «μεταξύ Αμβούργου και Παρισιού», όπως διαβάζαμε στα εξώφυλλα των βιβλίων του–, αλλά πήγαινε στη Χιχόν για το φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας Σεμάνα Νέγρα, που ίδρυσε και διεύθυνε ο κοινός φίλος Πάκο Τάιμπο ΙΙ.

Αργότερα, ο Λούτσο θα έβρισκε στη Χιχόν το ιδανικό κλίμα («Την πρώτη μέρα έβρεχε δυνατά, τη δεύτερη έβρεχε λίγο: πάντως, ο αέρας ήταν δροσερός, και το τοπίο… καλά, δεν ήταν και σαν της Παταγονίας… αλλά τα ψηλά βράχια και η καλοσύνη του κόσμου στην Αστούριας, με έπεισαν να μείνω για λίγο») και εκεί επέλεξε ένα μεγάλο σπίτι σαν βάση για τις συχνές περιπλανήσεις του. Βρεθήκαμε σε πολλά και διάφορα μέρη, αλλά είναι σ’ εκείνον τον κήπο που ο Λούτσο λάτρευε να μαζεύει τους φίλους και να τους ετοιμάζει το ασάδο, που απόλαυσα ατελείωτες βραδιές μιλώντας για τα πάντα και γεύτηκα τις στιγμές της σιωπής, ιδίως όταν άναβε τα κάρβουνα, γιατί αυτός μας εξήγησε τις «εθνοτικές» διαφορές του τελετουργικού: οι Αργεντινοί όσο στέκονται μπρος στα κάρβουνα, μιλάνε δυνατά και αποσπούνται· οι Χιλιανοί, αντίθετα, μένουν συγκεντρωμένοι και δεν σηκώνουν παρεμβολές, κάποια πράγματα κληρονομούνται και γίνονται κομμάτι της κουλτούρας.

Kατηγορίες
εκδηλώσεις

«το πρόβλημα δεν είναι ότι πεθαίνουμε αλλά ότι μας κάνουν να ζούμε έτσι»

Οι συνάδελφοι σε [αργή] κίνηση και οι Εκδόσεις των συναδέλφων – Αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα βιβλίου σας προσκαλούν τη Δυτέρα 6 Ιουλίου στο κατηλειμένο Πάρκο Ναυαρίνου σε μια εκδήλωση-συζήτηση με αφετηρία τα όσα ζήσαμε και βιώνουμε με αφορμή την πανδημία. Αντιμέτωποι με την απανθρωπιά των πολιτικών που υποστήκαμε με πρόσχημα την φροντίδα και την θεραπεία και αναλογιζόμενοι ότι το μέλλον είναι ακόμα χειρότερο, βάζουμε σε συζήτηση ένα ερώτημα που ζητάει απάντηση από χίλιες μεριές: Τι είδους ζωή θέλουμε να ζήσουμε; Σε ποιό κόσμο θέλουμε να ζήσουμε;

Οι ομιλητές που προσκαλέσαμε καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επιχειρημάτων της ριζοσπαστικής σκέψης και της κριτικής στην καπιταλιστική αντίληψη της πραγματικότητας.

Ο Βασίλης Μηνακάκης που το βιβλίο του «Μετά την πανδημία covid – 19. Τι είδους κόσμο θέλουμε» κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Μας συνδέει μαζίτου μια πολύχρονη σχέση συναδελφική και εκτίμησης.

Ο Γιώργος Λιερός που το δοκίμιό του «Να τραβήξουμε το φρένο κινδύνου στο τρελό τρένο της προόδου» κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων σε ηλεκτρονική μορφή στο μέσο της καραντίνας και το μοιράσαμε και εμείς από το blog μας.

Ο Γιάννης Χαμόδρακας εκ μέρους του συλλογικού εγχειρήματος Αντίθεση, για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας, του χρήματος και του κράτους -για τον κομμουνισμό, που κατά τη διάρκεια της πανδημίας κυκλοφόρησαν την ανάλυση «Πανδημία: το σημείο έκρηξης της καπιταλιστικής σχέσης;». Μπορείτε επίσης να δείτε και το blog Ξενιστές καταστάσεων για την άρση της πανδημικής αποξένωσης, μια συλλογική μεταφραστική δουλειά πάνω στο θέμα της πανδημίας στην οποία επίσης συμμετείχε.

Συνδιοργανώνουμε την εκδήλωση με τις Εκδόσεις των Συναδέλφων ένα πολύ ιδιαίτερο εγχείρημα τόσο στο χώρο του βιβλίου όσο και στο τι μπορεί να σημαίνει αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα σήμερα.

Όλες οι πληροφορίες για την εκδήλωση στην αφίσα μας. Θα τα πούμε από κοντά. Έλειψε σε όλους και όλες μας και όχι μόνο λόγω πανδημίας.

Kατηγορίες
Αναδημοσιεύσεις αναλύσεις

τίποτα δεν είναι πια για συγνώμη

Kατηγορίες
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ Αναδημοσιεύσεις

Εργατική Διαδήλωση Αντίστασης και Διεκδίκησης

Τρίτη 23 Ιούνη 7μμ από τα Χαυτεία

κοινή ανακοίνωση σωματείων 

Μέσα από συσκέψεις και στα πλαίσια του οριζόντιου συντονισμού και της κοινής δράσης τα σωματεία μας αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διοργάνωση Εργατικής Διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, την Τρίτη 23 Ιούνη με χώρο συγκέντρωσης τα Χαυτεία στις 7.00μμ.

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ σε μια σειρά αντεργατικά μέτρα που εξαγγέλλονται και μπαίνουν σε ισχύ, με τα οποία οι εργοδότες και η κυβέρνηση προχωρούν αποφασιστικά να φορτώσουν την κρίση του κορονοϊού στις πλάτες των εργαζομένων.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Ένα πρώτο πλαίσιο στόχων και αιτημάτων που θα αναδείξουμε με την Εργατική Διαδήλωση είναι το ακόλουθο:

– όχι στην εκ περιτροπής εργασία και τις μειώσεις μισθών

– όχι στις απολύσεις, τη μη ανανέωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου και τη διόγκωση της ανεργίας

– όχι στην ελαστικοποίηση και την επισφαλή και “μαύρη” (ανασφάλιστη) εργασία

– όχι στην εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς και την εργοδοτική αυθαιρεσία

– όχι στην ανεξέλεγκτη τηλεργασία

– όχι στην εξάπλωση της κυριακάτικης λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων

– μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας

– μέτρα στήριξης του δημόσιου  συστήματος υγείας….για την αντιμετώπιση της πανδημίας χρειάζονται γιατροί και νοσηλευτές στα νοσοκομεία και Μονάδες Εντατικής Θεραπείας

– μέτρα στήριξης των ανέργων

– ειδικές ρυθμίσεις για τις υποχρεώσεις των εργαζομένων και των ανέργων αναφορικά με τα ενοίκια και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ

– μέτρα στήριξης των εποχιακά εργαζομένων και των εργαζομένων με σύμβαση έργου (μπλοκάκι)

– απεγκλωβισμό των προσφύγων / μεταναστών από τα νησιά και τα κέντρα κράτησης…στέγη, εργασία, περίθαλψη, εκπαίδευση για τους πρόσφυγες / μετανάστες

– να σταματήσει η αστυνομοκρατία και ο αυταρχισμός με πρόσχημα τον κίνδυνο του κορονοϊού

Το πλαίσιο αυτό θα εμπλουτιστεί στην πορεία προς την Εργατική Διαδήλωση. Ταυτόχρονα το κάθε σωματείο μπορεί (και πρέπει) να προβάλει τα ιδιαίτερα αιτήματα και τους στόχους που θεωρεί αναγκαία.

Καλούμε όλα τα εργατικά σωματεία να συμμετάσχουν και να στηρίξουν την Εργατική Διαδήλωση στις 23 Ιούνη, είτε σε συντονισμό μαζί μας, είτε με το δικό τους πλαίσιο και το δικό τους κάλεσμα. Η Τρίτη 23 Ιούνη ας είναι ημέρα όπου η εργατική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση θα βγει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί και να διαδηλώσει.

Θα επιδιώξουμε η Εργατική Διαδήλωση στην Αθήνα πέρα από πολλά σωματεία να στηριχτεί επίσης από εργατικές συλλογικότητες και συλλογικότητες γειτονιάς.

Επιδίωξή μας είναι να οργανωθούν εργατικές συγκεντρώσεις την ίδια ημέρα και στη Θεσσαλονίκη καθώς και σε άλλες πόλεις, οργανωμένες από σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, συλλογικότητες γειτονιάς κοκ.

Η διαδήλωση στις 23 Ιούνη αποτελεί συνέχεια των κοινών αγώνων, που εδώ και χρόνια ως επιχειρησιακά και κλαδικά σωματεία δίνουμε. Αποτελεί συνέχεια της Δια-κλαδικής οργανωμένης από τα κάτω απεργίας στις 1/11/2018, των εργατικών διαδηλώσεων στις 16/2/2019 και στις 30/11/2019, της Δια-κλαδικής από τα κάτω οργανωμένης απεργίας στις 19/3/2020 η οποία προετοιμάστηκε αλλά την τελευταία στιγμή αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και της καραντίνας.

Η διαδήλωση στις 23 Ιούνη θα είναι ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση σύνδεσης των αντιστάσεων στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς και ισχυροποίησης της θέσης όλων μας απέναντι στους εργοδότες και τους κυβερνώντες (όποιοι και να είναι αυτοί κάθε περίοδο), απέναντι συνολικά στον κοινό ταξικό εχθρό.

Δεν θα πληρώσουμε οι εργαζόμενοι την κρίση του κορονοϊού

Ο κόσμος της εργασίας μπορεί βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις να οργανώνει από τα κάτω τους αγώνες του και να αντιστέκεται αποτελεσματικά στις αντεργατικές επιθέσεις.

Επόμενη σύσκεψη την Πέμπτη 4/6 σε στις 7.30 μ.μ. στα γραφεία των σωματείων (Λόντου 6 Εξάρχεια).

Οι συσκέψεις μας είναι ανοιχτές σε όλα τα σωματεία. Είναι ανοιχτές και σε συνάδέλφους-συναδέλφισσες από σωματεία που μπορεί να μην έχουν -ως τη στιγμή των συσκέψεων- κάποια συλλογική απόφαση συμμετοχής. Ωστόσο, η όποια κίνηση συνδιαμορφώνεται κάθε φορά (μέσα από τις συσκέψεις αυτές) αποτελεί προϊόν συνδιαμόρφωσης των τοποθετήσεων των σωματείων με σχετική συλλογική απόφαση.

– Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

– Σωματείο Εργαζόμενων στα Public

– Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού (ΣΣΜ)

– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΣΒΕΜΚΟ)

– Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
– Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

– Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia Ελλάδος

– Σωματείο Eργαζομένων στην ΜΚΟ Άρσις